Civilian Conservation Corps

Civilian Conservation Corps (CCC, pol. Cywilny Korpus Ochrony Przyrody) – program pomocy społecznej, działający w Stanach Zjednoczonych w latach 1933–1942, zapewniający pracę bezrobotnym, nieżonatym mężczyznom w wieku 18–25 lat pochodzących z ubogich rodzin. Program ten był realizowany w ramach Nowego Ładu prezydenta Franklina Delano Roosevelta. Na czele kierującej programem agencji rządowej stał działacz związkowy Robert Fechner.

Plakat z 1935 zachęcający do wstąpienia do CCC
Ochotnicy z CCC podczas budowy drogi, 1933

Zespół kryzysowy prezydenta Roosevelta opracował plan, którego celem było zatrudnienie młodych, niewykwalifikowanych ludzi przy pracach związanych z budową dróg i zapór, a także porządkowaniem i ochroną zasobów naturalnych na terenach zarządzanych przez federalne, stanowe a nawet lokalne władze. CCC miał na celu dać pracę młodym ludziom i tym sposobem odciążyć ich rodziny mające trudności ze znalezieniem pracy w dobie Wielkiego Kryzysu, a jednocześnie uruchomić rządowy program ochrony przyrody w każdym stanie i na każdym nieinkorporowanym jeszcze terytorium (Alaska i Hawaje uzyskały status stanu dopiero w 1959, do tego czasu były terytoriami). Maksymalna liczba zatrudnionych nie przekraczała jednorazowo 300 000 ludzi; w ciągu dziewięciu lat przez CCC przewinęło się ich ponad trzy miliony. Organizacja zapewniała każdemu dach nad głową, odzież, wyżywienie i skromny zarobek w wysokości 30 USD miesięcznie (z czego 25 USD musieli odesłać rodzinom)[1].

Najśmielszym przedsięwzięciem CCC było porządkowanie mocno poszkodowanej w wyniku kryzysu Doliny Tennessee, czym kierował Zarząd Doliny (ang. Tennessee Vally Authority, TVA) rozpoczynając szeroko zakrojony program robót publicznych, w tym budowę systemu zapór wodnych (pierwszą była zapora Chickamauga) finansowanych ze środków federalnych, co stało się źródłem taniej energii elektrycznej w regionie[2].

Amerykańskie społeczeństwo uważało CCC za najbardziej popularny ze wszystkich programów oferowanych przez New Deal[3]. Najważniejszymi pozytywnymi skutkami zapisania się do Civilian Conservation Corps były poprawa warunków bytowych, wzrost morale i łatwość późniejszego znalezienia pracy[4]. Równocześnie CCC był czynnikiem, który przyczynił się do wzrostu zainteresowania opinii publicznej spędzaniem czasu na wolnym powietrzu i ochroną przyrody; tworzył podstawy planowania całościowego programu ochrony zasobów naturalnych kraju[5].

W okresie pracy w CCC ochotnicy zasadzili blisko trzy miliardy drzew pomagając powtórnie zalesić Amerykę, stworzyli od podstaw ponad 800 parków miejskich i zieleńców, rozbudowali infrastrukturę większości parków narodowych i stanowych wraz z budynkami służącymi ich obsłudze, usprawnili system przeciwpożarowy lasów, zbudowali drogi tam, gdzie ich dotąd nie było. CCC posiadał również oddzielne programy dla weteranów, Afroamerykanów i Indian.

Mimo swej użyteczności i popularności CCC nigdy nie stał się stałą agencją rządową. Jego istnienie uzależnione było od potrzeb i woli ustawodawców. W roku 1942, wraz z wejściem Stanów Zjednoczonych do wojny i przymusowym poborem do wojska, potrzeba niesienia pomocy przez pracę przestała istnieć i Kongres przegłosował likwidację programu[6].

Przypisy

edytuj
  1. John A. Salmond: The Civilian Conservation Corps 1933–1942: a New Deal case study. 1967.
  2. Philip Jenkins: Historia Stanów Zjednoczonych. Kraków: 2009. ISBN 978-83-233-2830-8. s.238.
  3. Perry H. Merrill: Roosevelt's Forest Army: A History of the Civilian Conservation Corps. 1981., s. 196.
  4. Conservation: Poor Young Men. „Time”, 6 lutego 1939. 
  5. Robert Allen Ermentrout: Forgotten Men: The Civilian Conservation Corps. 1982., s. 99.
  6. Conrad L. Wirth: Parks, Politics and the People. University of Oklahoma Press, 1980. ISBN 0-8061-1605-6., s. 105, 142–144.