Berberyjka marokańska
Atlantoxerus getulus[1] | |||
Linnaeus, 1758 | |||
![]() Berberyjka marokańska | |||
Systematyka | |||
Domena | |||
---|---|---|---|
Królestwo | |||
Typ | |||
Podtyp | |||
Gromada | |||
Podgromada | |||
Infragromada | |||
Rząd | |||
Podrząd | |||
Rodzina | |||
Podrodzina | |||
Plemię | |||
Rodzaj | |||
Gatunek |
berberyjka marokańska | ||
Synonimy | |||
| |||
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |||
![]() | |||
Zasięg występowania | |||
![]() Zasięg występowania berberyjki marokańskiej |
Berberyjka marokańska[3] (Atlantoxerus getulus) – gatunek gryzonia z rodziny wiewiórkowatych, występujący w Afryce. Jedyny żyjący przedstawiciel rodzaju berberyjka (Atlantoxerus)[4][5].
Występowanie
[edytuj | edytuj kod]Gatunek ten zamieszkuje północnozachodnią część Afryki na terenie Maroka, Algierii oraz Sahary Zachodniej. Preferuje obszary skaliste oraz zarośla[6]. W 1965 roku zasiedliły się na Fuerteventurze[7].
Charakterystyka
[edytuj | edytuj kod]Morfologia
[edytuj | edytuj kod]Zazwyczaj mają długość 16-22 cm i ważą około 340 g. Mają puszysty ogon podobnej długości jak całe ciało. Zwykle występują w odcieniach brązu. Mają białe paski na bokach oraz brzuchu[7].
Rozmnażanie
[edytuj | edytuj kod]Mają sezon godowy od kwietnia do lipca. Młode są karmione mlekiem matki przez 2 tygodnie. Stają się samodzielne po 1 miesiącu.
Dieta
[edytuj | edytuj kod]Są wszystkożerne. Żywią się głównie owocami oraz owadami. Mając możliwość, jedzą również pisklęta oraz ślimaki[7]. Zjada również nasiona oraz rośliny hodowlane przez co uważany jest za szkodnika.
Styl życia
[edytuj | edytuj kod]Prowadzą dzienny tryb życia. Tworzą duże grupy. Po wykryciu drapieżnika, szybko uciekają do nory[8].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Atlantoxerus getulus, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ Atlantoxerus getulus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species (ang.).
- ↑ Włodzimierz Cichocki, Agnieszka Ważna, Jan Cichocki, Ewa Rajska, Artur Jasiński, Wiesław Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, 2015, s. 297. ISBN 978-83-88147-15-9.
- ↑ Rodzaj obejmuje też wymarłe gatunki znane ze skamieniałości odkrytych w Europie i Azji, m.in. Atlantoxerus martini, Atlantoxerus humboldti, Atlantoxerus junggarensis czy Atlantoxerus xiyuensis. Patrz np.: Jean-Pierre Aguilar. Les sciuridés des gisements karstiques du Miocène inférieur à moyen du sud de la France : nouvelles espèces, phylogénie, paléoenvironnement. „Geobios”. 35 (3), s. 375–394, 2002. DOI: 10.1016/S0016-6995(02)00033-5. (fr.). E. G. Kordikova, E. P. J. Heizmann i H. de Bruijn. Early – Middle Miocene vertebrate faunas from Western Kazakhstan, Part 1. Rodentia, Insectivora, Chiroptera, and Lagomorpha. „Neues Jahrbuch für Geologie und Paläontologie – Abhandlungen”. 231 (2), s. 219–276, 2004. (ang.). Yong-Peng Wei. Atlantoxerus from the Middle Miocene of northern Junggar Basin and their environmental significance. „Vertebrata PalAsiatica”. 48 (3), s. 220–234, 2010. (chiń.).
- ↑ Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Atlantoxerus getulus. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 24 listopada 2015]
- ↑ Atlantoxerus getulus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [dostęp 2024-05-24] (ang.).
- ↑ a b c Kacie Roth , Atlantoxerus getulus (Barbary ground squirrel) [online], Animal Diversity Web [dostęp 2024-05-24] (ang.).
- ↑ Atlantoxerus getulus (Linnaeus, 1758) [online], www.gbif.org [dostęp 2024-05-24] (ang.).