ober
ober (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) przest. starszy kelner nadzorujący pracę innych kelnerów
- (1.2) przest. pot. określenie stosowane w stosunku do każdego kelnera
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik ober oberowie dopełniacz obera oberów celownik oberowi oberom biernik obera oberów narzędnik oberem oberami miejscownik oberze oberach wołacz oberze oberowie
- przykłady:
- (1.1) Pan ober mówił, że będzie ze mnie dobry ober, ale muszę nabyć takiej umiejętności, żeby tylko jak gość wyjdzie, zapamiętał go sobie i wiedział kiedy wychodzi (…).[1]
- (1.2) Panie ober, płacę!
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) starszy
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Bohumil Hrabal Obsługiwałem angielskiego króla
ober (język kornijski)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) praca
- przykłady:
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
ober (język niemiecki)
- wymowa:
-
- znaczenia:
przyimek
- przykłady:
- składnia:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
ober (język wilamowski)
- zapisy w ortografiach alternatywnych:
- wymowa:
-
- znaczenia:
spójnik
- (1.1) ale
- przykłady:
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- źródła: