Мікалай Мікалаевіч Навасільцаў
Мікалай Мікалаевіч Навасільцаў | |||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
![]() Партрэт М. М. Навасільцава працы Шчукіна. Не пазней 1 верасня 1808 г. Дзяржаўны Рускі музей. | |||||||
| |||||||
|
|||||||
Манарх | Мікалай I | ||||||
Папярэднік | Віктар Паўлавіч Качубей | ||||||
Пераемнік | Іларыён Васільевіч Васільчыкаў | ||||||
|
|||||||
Папярэднік | Віктар Паўлавіч Качубей | ||||||
Пераемнік | Іларыён Васільевіч Васільчыкаў | ||||||
|
|||||||
Нараджэнне | 1761 | ||||||
Смерць |
8 (20) красавіка 1838 Санкт-Пецярбург |
||||||
Род | House of Novosiltsev[d] | ||||||
Маці | Mariya Stroganova[d] | ||||||
Член у | |||||||
Адукацыя | |||||||
Дзейнасць | дзяржаўная служба[1] і дыпламатыя[1] | ||||||
Прыналежнасць |
![]() |
||||||
Узнагароды | |||||||
![]() |
Граф (з 1833 года) Мікалай Мікалаевіч Навасільцаў (руск.: Николай Николаевич Новосильцев; 1761 — 8 [20] красавіка 1838, Санкт-Пецярбург) — рускі дзяржаўны дзеяч, член Сакрэтнага камітэта, прэзідэнт Імператарскай Акадэміі навук (1803—1810), старшыня Камітэта міністраў (1832—1838), старшыня Дзяржаўнага савета (1834—1838). Сапраўдны тайны саветнік (1823), сенатар, сапраўдны камергер.
Раннія гады
[правіць | правіць зыходнік]Выхоўваўся ў пецярбургскім доме графа А. С. Строганава як незаконнанароджаны сын яго сястры Марыі, выдадзенай замуж за Мікалая Усцінавіча Навасільцава. У 1783 годзе выпушчаны з Пажаскага корпуса ў капітаны лейб-грэнадзёрскага палка. У 1785 годзе перайшоў секунд-маёрам у Валынскі рэгулярны казацкі полк. У 1786 годзе прылічаны да Калегіі замежных спраў. Браў удзел у вайне са Швецыяй 1788—1790 гадоў, быў прыкамандзіраваны да галоўнакамандуючага вяслярным флотам. Адзначыўся ў бітве пры востраве Мусала 13 жніўня 1789 года, за што быў узведзены ў палкоўнікі. Удзельнічаў у прыгнечанні паўстання 1794 пад кіраўніцтвам Касцюшкі ў Польшчы і Літве. Выйшаў у 1796 годзе ў адстаўку, жыў у Лондане. Слухаў лекцыі па фізіцы, матэматыцы і медыцыне.
Паплечнік Аляксандра I
[правіць | правіць зыходнік]Адзін з найбліжэйшых паплечнікаў Аляксандра I у першыя гады яго кіравання, член т.зв. «Сакрэтнага камітэта». У 1803—1810 гадах — прэзідэнт Акадэміі навук, апякун Пецярбургскай навучальнай акругі. На гады прэзідэнцтва Навасільцава прыпала першае рускае кругасветнае плаванне. З 1806 года член Расійскай акадэміі. З 21 кастрычніка 1804 года таварыш міністра юстыцыі з захаваннем на ранейшых пасадах. Кіраўнік Камісіі складання законаў. Суправаджаў Аляксандра I у замежных паездках. У пачатку 1805 з поспехам выканаў ускладзеную на яго місію пра заключэнні саюза з Вялікабрытаніяй, выбраны ганаровым членам Вольнага таварыства аматараў славеснасці, навук і мастацтваў. Таксама быў членам сталічнай масонскай ложы З’яднаных сяброў (Amis reunis)[2].
Пасля расчаравання імператара ў Сакрэтным камітэце і яго фактычнага роспуску Навасільцаў у 1806 годзе быў накіраваны паслом да Напалеона, але не паспеў даехаць да Парыжа, як апошнім была абвешчана вайна. У 1806—1809 гадах быў пры імператары. У 1809—1812 гадах жыў у Вене, выконваў розныя дыпламатычныя даручэнні ў Заходняй Еўропе. Навасільцаў цяжка перажываў выдаленне ад двара, стаў аддавацца моцным напоям.
Кіраванне Польшчай
[правіць | правіць зыходнік]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/83/%D0%97%D0%B0%D0%BC%D0%B0%D0%BB%D1%91%D1%9E%D0%BA%D0%B0_%D0%A1%D1%82%D0%B0%D0%BD%D1%96%D1%81%D0%BB%D0%B0%D0%B2%D0%B0_%D0%9C%D0%B0%D1%80%D0%B0%D1%9E%D1%81%D0%BA%D0%B0%D0%B3%D0%B0_%D0%B7_%D0%B2%D1%8B%D1%8F%D0%B2%D0%B0%D0%BC%D1%96_%D0%93.%D0%91%D0%B0%D1%82%D0%B2%D1%96%D0%BD%D0%BA%D1%96%2C_%D0%86.%D0%90%D0%BD%D0%B0%D1%86%D1%8D%D0%B2%D1%96%D1%87%D0%B0%2C_%D0%9C.%D0%9D%D0%B0%D0%B2%D0%B0%D1%81%D1%96%D0%BB%D1%8C%D1%86%D0%B0%D0%B2%D0%B0_%D1%96_%D0%92.%D0%9F%D0%B5%D0%BB%D1%96%D0%BA%D0%B0%D0%BD%D0%B0.jpg/220px-thumbnail.jpg)
У 1813—1815 гадах віцэ-прэзідэнт часовага замяшчальнага савета, які кіраваў Варшаўскім герцагствам (пасля Царства Польскае), пазней прадстаўнік імператара Аляксандра I пры савеце, які кіраваў Царствам Польскім, склаў для яго шэраг праектаў, кіраваў камітэтам па навучальнай частцы. З 1821 года саветнік намесніка Царства Польскага і давераная асоба вялікага князя Канстанціна Паўлавіча. Стаў пераемнікам Адама Чартарыйскага на пасадзе апекуна Віленскага ўніверсітэта (1824—1831) і Віленскай навучальнай акругі. Узначальваў камісію, якая расследавала тайныя арганізацыі студэнтаў Віленскага ўніверсітэта (філаматы, філарэты). Дзейнасць Навасільцава ў Літве працягвалася да 1831 года. Праяўленая ім тут строгасць і нават жорсткасць, асабліва ў дачыненні да моладзі, выклікалі лютасць мясцовага нсельніцтва і, паводле меркавання некаторых, спрыялі паскарэнню паўстанню 1830 года.
Рэфарматарскія памкненні
[правіць | правіць зыходнік]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/2e/%D0%9D%D0%BE%D0%B2%D0%BE%D1%81%D0%B8%D0%BB%D1%8C%D1%86%D0%B5%D0%B2_%D0%9D.%D0%9D..jpg/220px-%D0%9D%D0%BE%D0%B2%D0%BE%D1%81%D0%B8%D0%BB%D1%8C%D1%86%D0%B5%D0%B2_%D0%9D.%D0%9D..jpg)
Да 1820 года распрацаваў праект «Статутнай граматы Расійскай імперыі» — першай канстытуцыі за ўсю гісторыю Расіі. Канстытуцыйны праект прадугледжваў стварэнне двухпалатнага парламента (Дзяржаўнага сейма і Дзяржаўнай думы), без якога манарх не мог выдаць ніводнага закона, недатыкальнасць уласнасці, незалежнасць суда, роўнасць усіх грамадзян перад законам, грамадзянскія свабоды, федэратыўную арганізацыю Расіі. Пытанне аб прыгонным праве ў гэтым тайным праекце канстытуцыі не разглядалася. Гэтаму былі прысвечаны спецыяльныя, таксама асабліва сакрэтныя праекты, якія прапаноўваліся А. А. Аракчэевым і міністрам фінансаў Д. А. Гур’евым.
У 1821 годзе разам з М. С. Варанцовым і А. С. Меншыкавым распрацаваў і прадставіў Аляксандру I праект адмены прыгоннага права (наступстваў не меў).
Ганаровы член Маскоўскага ўніверсітэта (1826)[3].
Познія гады
[правіць | правіць зыходнік]Пасля Лістападаўскага паўстання 1830 года Навасільцаў вярнуўся з Польшчы ў Пецярбург, дзе быў прызначаны членам Дзяржаўнага савета. Старшыня Камітэта міністраў (з 1832), Дзяржаўнага савета (з 1834). У 1833 годзе Навасільцаву падараваны тытул графа.
Памёр 8 (20) красавіка 1838 года. Пахаваны ў Духаўскай царкве Аляксандра-Неўскай лаўры ў Санкт-Пецярбургу. Вялікі архіў Навасільцава згарэў большай часткай падчас паўстання (1831), і толькі частка перайшла да яго пляменніка.
Асабістыя якасці
[правіць | правіць зыходнік]Навасільцаў пражыў усё жыццё халасцяком, але да старасці славіўся лавеласам («сумесь Бахуса з сатырам»). П. У. Далгарукаў характарызуе яго як «чалавека розуму незвычайнага, які валодаў вялікімі звесткамі і выдатным дарам слова, але ўладалюбівага, каварнага, бяздушнага і жорсткага», дадаючы: «аматар усіх пачуццёвых асалод»[4]. «Навасільцава я ўжо бачыў стомленым чалавекам, перасычаным цяганінаю, — успамінае сенатар К. І. Фішэр, — які нічым не займаўся больш, як абедамі і валаводствам: чырвоны твар, шкляныя вочы, наогул выгляд, не выяўляў дзяржаўнага мужа…»[4]. М. І. Грэч успамінаў, што Навасільцаў «у Вене паў і спахабіўся да немагчымасці і, дзіўная справа ў яго становішчы і званні, — пачаў піць. Займаючы ўжо першую ступень у дзяржаве, ён на гадавым свяце Англійскага клуба скакаў п’яны трапака прад шматлікім сходам. Гледзішча сумнае і абразлівае для сябра гонару і дабрадзейнасці!»[4]. М. П. Макараў, які служыў у Варшаве з 1823 года, сведчыў: «Да абеду ён яшчэ трымаўся, але потым пачынаў рабіць узліванні і да вечара даходзіў калі не да становішча рыз, то да вельмі ўзбуджанага стану»[5]. Тое ж адзначаў і В. А. Пржацлаўскі (Цыпрынус).
Асноўныя працы
[правіць | правіць зыходнік]- Государственная Уставная Грамота Российской империи // «Исторический сборник Вольной русской типографии в Лондоне» А. И. Герцена и Н. П. Огарева. Кн. 2., 1861. Факсимильное издание. — М.: Наука, 1971. — С. 191—238.
- Мнение сенатора Новосильцева «О составлении законов, о наследовании имуществом в России» // Чтения в Обществе истории и древностей российских. 1859. № 2.
- Всеподданнейшая записка Александру I. «Историческая справка о соединении Литвы и Польши» // Русская старина. 1882. XXXV т. № 7.
- Рапорт сенатора Новосильцова // К истории тайных обществ и кружков среди литовско — польской молодежи в 1819—1823 гг. — Варшава, 1897.
Крыніцы
[правіць | правіць зыходнік]- ↑ а б Czech National Authority Database Праверана 7 лістапада 2022.
- ↑ А. И. Серков. Русское масонство 1731—2000. Энциклопедический словарь.
- ↑ Летопись Московского университета
- ↑ а б в Императорский дом. Выдающиеся сановники. Энциклопедия биографий. Том 2. — С. 142.
- ↑ Макаров Н. Мои семидесятилетние воспоминания… — СПб., 1882. — Ч.4. — С. 76.
Літаратура
[правіць | правіць зыходнік]- Новосильцев Николай Николаевич // Энциклопедический словарь под редакцией А. Страчевского. — СПб., 1854. Т. 8.
- Ципринус. Николай Николаевич Новосильцев // Русский Архив. 1872. Кн. 9. С. 1708—1769.
- Анти-Ципринус. Воспоминания о Н. Н. Новосильцеве // Русский Архив. 1873. Кн.1. С. 803—1200.
- Рудаков В. Е. Новосильцев Николай Николаевич // Энциклопедический словарь Ф. А. Брокгауза и И. А. Ефрона. Т. 21;
- Морозов Б. Н. Новосильцовы: родословие // Летопись истор. — родосл. Общества в Москве. 1993. Вып.1.
- Бумаги Н. Н. Новосильцова // Отчеты Императорской Публичной библиотеки за 1886 и за 1899 гг. Опубликовано, соответственно; СПб., 1888 и 1903;
- Попруженко И. Т. Из архива Н. Н. Новосильцова // Русский архив. 1908. № 6 и 1909. № 3.
- Филиппова Э. Н. Николай Николаевич Новосильцов // Во главе первенствующего ученого сословия России. — СПб., 2000. — С. 105—106.
- Летопись Российской Академии наук. 1803—1860. Т. 2. / Отв. ред. М. Ф. Хартанович. — СПб., 2002. — С. 20.
- Шилов Д. Н. Государственные деятели Российской империи. 1802—1917. Биобиблиографический справочник. — СПб., 2001. — С. 465—467.
- Федорченко В. И. Императорский дом. Выдающиеся сановники. Энциклопедия биографий. том 2.
- Тургенев Н. И. «La Russie et les Russes».
- Szyndler, B. Mikołaj Nowosilcow (1762—1838): portret carskiego inkwizytora / B. Szyndler. — Warszawa : DiG, 2004. — 184 s.
Спасылкі
[правіць | правіць зыходнік]- Профіль Николая Николаевича Новосильцева на афіцыйным сайце РАН
- Нарадзіліся ў 1761 годзе
- Памерлі 20 красавіка
- Памерлі ў 1838 годзе
- Асобы
- Памерлі ў Санкт-Пецярбургу
- Члены РАН
- Выпускнікі Пажаскага корпуса
- Кавалеры ордэна Святога апостала Андрэя Першазванага
- Кавалеры ордэна Святога Уладзіміра 1 ступені
- Кавалеры ордэна Святога Уладзіміра 4 ступені
- Кавалеры ордэна Святога Аляксандра Неўскага
- Кавалеры ордэна Святой Ганны 1 ступені
- Кавалеры ордэна Белага арла (Царства Польскае)
- Кавалеры ордэна Святога Станіслава (Польшча)
- Старшыні Дзяржаўнага савета Расійскай імперыі
- Графы Расіі
- Прэзідэнты Расійскай акадэміі навук
- Члены Акадэміі Расійскай
- Члены Дзяржаўнага савета Расійскай імперыі
- Удзельнікі руска-шведскай вайны 1788—1790
- Удзельнікі задушэння паўстання 1794 года
- Постаці Царства Польскага
- Ганаровыя аматары Імператарскай Акадэміі мастацтваў
- Сапраўдныя тайныя саветнікі
- Сенатары Расійскай імперыі
- Палкоўнікі (Расійская імперыя)
- Дыпламаты Расійскай імперыі
- Папячыцелі Віленскай навучальнай акругі