aanbruisen
Jump to navigation
Jump to search
Dutch
[edit]Alternative forms
[edit]- aanbruischen (obsolete)
Etymology
[edit]Pronunciation
[edit]Verb
[edit]aanbruisen
- (intransitive, usually of bodies of water or ships) to approach, arrive oder collide while foaming
- 1962, B.A. van Groningen, “Humoristische bucoliek”, in De Gids, volume 125, page 216:
- Verlaat de blauwe zee, die aanbruist tegen 't land.
- Abandon the blue sea, that hits the land while frothing.
Inflection
[edit]Conjugation of aanbruisen (weak, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | aanbruisen | |||
past singular | bruiste aan | |||
past participle | aangebruist | |||
infinitive | aanbruisen | |||
gerund | aanbruisen n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | bruis aan | bruiste aan | aanbruis | aanbruiste |
2nd person sing. (jij) | bruist aan, bruis aan2 | bruiste aan | aanbruist | aanbruiste |
2nd person sing. (u) | bruist aan | bruiste aan | aanbruist | aanbruiste |
2nd person sing. (gij) | bruist aan | bruiste aan | aanbruist | aanbruiste |
3rd person singular | bruist aan | bruiste aan | aanbruist | aanbruiste |
plural | bruisen aan | bruisten aan | aanbruisen | aanbruisten |
subjunctive sing.1 | bruise aan | bruiste aan | aanbruise | aanbruiste |
subjunctive plur.1 | bruisen aan | bruisten aan | aanbruisen | aanbruisten |
imperative sing. | bruis aan | |||
imperative plur.1 | bruist aan | |||
participles | aanbruisend | aangebruist | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |