uitstellen
Jump to navigation
Jump to search
Dutch
[edit]Etymology
[edit]From Middle Dutch ûtestellen. Equivalent to uit + stellen.
Pronunciation
[edit]Verb
[edit]uitstellen
Inflection
[edit]Conjugation of uitstellen (weak, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | uitstellen | |||
past singular | stelde uit | |||
past participle | uitgesteld | |||
infinitive | uitstellen | |||
gerund | uitstellen n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | stel uit | stelde uit | uitstel | uitstelde |
2nd person sing. (jij) | stelt uit, stel uit2 | stelde uit | uitstelt | uitstelde |
2nd person sing. (u) | stelt uit | stelde uit | uitstelt | uitstelde |
2nd person sing. (gij) | stelt uit | stelde uit | uitstelt | uitstelde |
3rd person singular | stelt uit | stelde uit | uitstelt | uitstelde |
plural | stellen uit | stelden uit | uitstellen | uitstelden |
subjunctive sing.1 | stelle uit | stelde uit | uitstelle | uitstelde |
subjunctive plur.1 | stellen uit | stelden uit | uitstellen | uitstelden |
imperative sing. | stel uit | |||
imperative plur.1 | stelt uit | |||
participles | uitstellend | uitgesteld | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |
Derived terms
[edit]Descendants
[edit]- Afrikaans: uitstel