Jump to content

praecucurrit

E Victionario

Discretiva

praecucurrit dictio est in variis linguis:

Formae affines

[+/-]

Proprietates grammaticales

[+/-]
Forma Persona Tempus Vox Modus Verbum
praecucurrit tertia singularis perfectum activa indicativus praecurrō (praecurrere)

Appellatio pronuntiatusque

[+/-]
API: /prae̯.kuˈkur.rit/(classice)
Syllabificatio phonetica: prae·cu·cur·rit — morphologica: prae-cucurr-it

Loci

[+/-]
M. Tullius Cicero
-106…-43
Titus Livius
-58…+17
Hildegardis Bingensis
1098-1179
antiq. class.class. I II III IV V VI VII VIII IX X XI XII XIII XIV XV XVI XVII XVIII XIX XX XXI

Latinitas Romana

class.  (55 a.C.n.)

  • Sed hi loci ei demum oratori prodesse possunt, qui est versatus in rerum vel usu, quem aetas denique adferet, vel auditione et cogitatione, quae studio et diligentia praecucurrit aetatem. —De oratore Ciceronis [1][2]

class.

  • Nihil occulti esse in intestina discordia potest. Utraque domus speculatorum et proditorum plena erat. Praecucurrit index ad Persea, ferro succinctos nuntians cum Demetrio quattuor adulescentes venire. —Ab urbe condita Titi Livii [3][2]

Latinitas mediaevalis

saec. XII.

  • Sed a multis erroribus purgati, deinceps in fortissima vi rectitudinis persistent, sed et multi homines mirabuntur, quod tam valida tempestas hanc lenitatem praecucurrit. —Epistolae Hildegardis [4][2]

Fontes

  1. 1.0 1.1 Marcus Tullius Cicero - De oratore. (The Latin Library): Liber secundus. 128 [131] — praecucurrit
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 Vicicitatio: praecucurrit.
  3. 3.0 3.1 Titus Livius - Ab urbe condita - libri CXLII. (The Latin Library): Liber XL, caput 7, [7] — praecucurrit
  4. 4.0 4.1 Hildegardis Bingensis - Epistolae. Patrologia Latina, J.-P. Migne. Parisiis 1882, Tomus CXCVII. (Universitas Turicensis): Responsum Hildegardis. Gravissimis verbis et Dei nomine negligentiam clericorum in cura animarum aliaque vitia reprehendit; monita dat plurima multasque etiam praedictiones miscet. — praecucurrit