Charles-Etienne Gudin
![]() Charles-Étienne Gudin | |
generał dywizji | |
Data i miejsce urodzenia |
13 lutego 1768 |
---|---|
Data i miejsce śmierci |
22 sierpnia 1812 |
Przebieg służby | |
Lata służby |
1782–1812 |
Siły zbrojne | |
Jednostki | |
Stanowiska |
Generał Dywizji w III Korpusie |
Główne wojny i bitwy |
Charles Etienne Gudin (ur. 13 lutego 1768, zm. 22 sierpnia 1812) – generał z czasów rewolucji francuskiej i wojen napoleońskich.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Urodził się w Montargis w arystokratycznej rodzinnie. Został przyjęty do szkoły wojskowej w Brienne i w roku 1782 został przyjęty do gwardii królewskiej. Jako porucznik został wysłany na Santo Domingo w 1791 roku, gdzie spędził rok, zanim powrócił do Francji w lipcu 1792 roku. Był mianowany na kilka pozycji jako oficer sztabowy w armiach północy (wtedy pod nazwą Armia Renu i Mozeli). Został generałem brygady na początku 1799 roku i dowodził oddziałem w wojnie w Szwajcarii. Następnego roku wziął udział w kilku bitwach i za umiejętności pokazane na polu bitwy został mianowany generałem dywizji[1].
Generał Gudin otrzymał dowództwo nad 3 Dywizją piechoty w Wielkiej Armii Francuskiej i walczył w wojnach z trzecią i czwartą koalicją antyfrancuską pomiędzy 1805 a 1807 rokiem. Jego 3 Dywizja w III Korpusie była pierwszą formacją, która wzięła udział w bitwie pod Jeną-Auerstedt i wzięła na siebie główny ciężar walk. Zginęło wtedy 40% żołnierzy, a sam Gudin został ciężko ranny[2]. W 1808 roku został Hrabią Imperium Francuskiego, a następnego roku zarządcą zamku w Fontainebleau. Wziął następnie udział w kilku bitwach w wojnie przeciwko V koalicji antyfrancuskiej i został ponownie ranny w bitwie pod Wagram. W 1812 roku otrzymał dowodzenie 3 dywizją I korpusu Wielkiej Armii. W bitwie pod Górą Walutyną, 19 sierpnia 1812 w Rosji, został trafiony kulą armatnią, która zmiażdżyła mu udo i łydkę[3]. Przeszedł operację amputacji nogi, lecz zmarł 3 dni później z powodu gangreny[4][5]. Jego serce zostało złożone na cmentarzu Père-Lachaise, a pozostałe szczątki zostały pochowane w mauzoleum w cytadeli smoleńskiej. Po tym jak Niemcy w czasie II wojny światowej zbombardowali Smoleńsk i jego okolice, miejsce spoczynku Gudina pozostawało nieznane[6]. Latem 2019 roku w Smoleńsku dokonano ekshumacji w wyniku której na podstawie DNA zidentyfikowano szczątki Gudina. Dwa lata po tym uroczyście przeniesiono je do Francji. W poszukiwanie szczątków zaangażowana była „Fundacja Rozwoju Rosyjsko–Francuskich Inicjatyw Historycznych” na której czele stoi m.in. córka rzecznika Kremla Dimitrija Pieskowa – Lisa[7][8].
Rodzina
[edytuj | edytuj kod]Gudin ożenił się z Jeanne Caroline Christine Creutzer, która była siostrą generała brygady Charlesa Augusta Creutzera[9].
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/51/Arc_de_Triomphe_mg_6828.jpg/220px-Arc_de_Triomphe_mg_6828.jpg)
Legenda
[edytuj | edytuj kod]Jego nazwisko znajduje się na Łuku Triumfalnym w Paryżu. Jest wymieniony jako generał, w którego dywizji walczą polscy żołnierze w lekturze O żołnierzu tułaczu[10].
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Fierro, Palluel-Guillard & Tulard str. 821
- ↑ Chandler str. 68
- ↑ César-Charles-Etienne, comte GUDIN DE LA SABLONNIÈRE (1768-1812), division general [online], napoleon.org [dostęp 2021-06-05] (ang.).
- ↑ Mullié str. 33
- ↑ Szczątki napoleońskiego generała odnalezione w Smoleńsku [online], kopalniawiedzy.pl, 29 sierpnia 2019 [dostęp 2021-06-05] (pol.).
- ↑ Joanna Grabowska , Archeolodzy odnaleźli w Smoleńsku grób generała Gudina, bohatera Francji, ulubieńca i przyjaciela Napoleona [online], wyborcza.pl, 12 września 2019 [dostęp 2019-09-17] (pol.).
- ↑ France receives remains of Napoleonic general from Russia, „BBC News”, 13 lipca 2021 [dostęp 2022-03-15] (ang.).
- ↑ Lisa Pieskow , Ceremonia sprowadzenia szczatków Charlesa Etienne Gudena z Rosji do Francji [online], www.instagram.com [dostęp 2022-03-16] .
- ↑ Henner
- ↑ Żeromski str. 5
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- David G. Chandler (1993), Jena 1806: Napoleon Destroys Prussia, Osprey Military Campaign Series, 20 (illustrated, reprint ed.), Osprey Publishing, str. 68, ISBN 978-1-85532-285-1
- Alfredo Fierro; André Palluel-Guillard; Jean Tulard (1995), Histoire et Dictionnaire du Consulat et de l'Empire (po francusku), Paryż: Robert Laffont, str. 821, ISBN 2-221-05858-5
- Gérard Henner (1999), Pour Dieu et pour le Roi: le combat pastoral et "politique" de Jean Jacques Weber (1767–1833), archiprêtre de Volmunster et de Rohrbach (po francusku), ISBN 978-2-909228-11-2
- Charles Mullié (1851), "Gudin (Charles-Etienne-Cesar, Comte)", Biographie des célébrités militaires des armées de terre et de mer de 1789 à 1850 (po francusku), str. 33
- Stefan Żeromski O żołnierzu tułaczu w Cyfrowej Bibliotece Narodowej Polona str. 5