Przejdź do zawartości

Jaskółczy ogon (architektura)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Merlony w blankach

Jaskółczy ogon (rybi ogon) – motyw ozdobny w kształcie dwóch ćwierćkół odwróconych łukami do siebie stosowany w architekturze różnych krajów i okresów. Występował m.in. w jednej z odmian późnośredniowiecznego blankowania[1].

W XIV i XV wieku głównie we Włoszech rozpowszechniło się ozdobne blankowanie budowli nieobronnych, gdzie zęby czyli tzw. merlony w blankach przybierały kształt „jaskółczego ogona” (blankowanie gibellińskie)[2]. Jaskółczym ogonem nazywano także nakładkowe, zacięte trapezowo[3] łączenie ciesielskie konstrukcji drewnianych[1].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. a b Witold Szolginia: Architektura i budownictwo. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1882, s. 143, ISBN 83-204-0291-3.
  2. Krystyna Kubalska-Sulkiewicz, Monika Bielska-Łach, Anna Manteuffel-Szarota: Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2007, s. 47, ISBN 978-83-01-12365-9.
  3. Sztuka świata. Słownik terminów A-K. T. 17. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, s. 279, ISBN 978-83-213-4726-4.

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]