Przejdź do zawartości

MS Stalowa Wola

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Stalowa Wola
Ilustracja
Poprzednie nazwy

"Rio Pardo", "Pine Court", "Henry Horn"

Bandera

 Polska

Znak wywoławczy

SPEK

Operator

GAL (1939)
PLO (1951-1959)

Dane podstawowe
Typ

drobnicowiec

Historia
Stocznia

Friedrich Krupp, Germaniawerft A.G., Kilonia

Data wodowania

1924

Data zatonięcia

19 marca 1956

Dane techniczne
Nośność (DWT)

4550/4620[1]

Liczebność załogi

28

Liczba pasażerów

4-6

Długość całkowita (L)

96,5 m

Szerokość (B)

14,5 m

Zanurzenie (D)

6,5 m

Pojemność

brutto: 3133 RT
netto 1811 RT

Napęd mechaniczny
Silnik

silnik Diesla, 6-cylindrowy, Krupp

Moc silnika

1400 KM

Liczba śrub napędowych

1

Prędkość maks.

8-9 w.

MS Stalowa Wola ex "Rio Pardo", ex "Pine Court", ex "Henry Horn" – jeden z bliźniaczych polskich drobnicowców, zwodowany w 1924 jako „Henry Horn" w niemieckiej stoczni Friedrich Krupp Germaniawerft AG w Kilonii dla armatora H.C. Horn z Hamburga (drugim był MS Morska Wola). Po 10 latach nabył go armator brytyjski, dla którego przez dwa lata pływał jako „Pine Court" i następnie został sprzedany do Norwegii firmie AS Sobral pod nazwą „Rio Pardo"[2][3].

Stalowa Wola została zakupiona w lutym 1939 od norweskiej firmy A.S. Sobral w Oslo przez GAL wraz z bliźniaczym MS Morska Wola do obsługi towarowej linii południowoamerykańskiej. Stalowa Wola przybyła pierwszy raz do Gdyni 15 czerwca 1939 z transportem złomu z USA. Podniesienie polskiej bandery miało miejsce 22 lipca 1939 po przeprowadzeniu kapitalnego remontu w Stoczni Schichau w Gdańsku[2].

Wybuch wojny zastał ją w Buenos Aires, skąd po dotarciu do Wielkiej Brytanii została wyczarterowana rządowi francuskiemu i przewoziła towary między Afryką Północną i Europą. 5 lipca 1940 po upadku Francji statkowi dowodzonemu przez kpt. Jana Strzembosza udało się brawurowo wydostać z Dakaru i udać do Wielkiej Brytanii. Przez kolejne 4 lata niemal bez przerwy statek pływał w konwojach atlantyckich, podczas których 34 razy przemierzył ocean[2][3].

Po wojnie statek wrócił do kraju 16 kwietnia 1946 roku i obsługiwał m.in. linię lewantyńską i południowoamerykańską, jednak z uwagi na zużycie, szkody powstałe w wyniku pożaru, który wybuchł podczas postoju w Gdańsku i nieznaczną szybkość zatrudniany był ostatecznie w trampingu na linii lewantyńskiej. W 1949 podczas tajnej misji specjalnej dostarczała przez albański port Durrës broń dla greckiej partyzantki komunistycznej. W 1951 przejęty został przez PLO. W sezonie letnim 1955 pełnił funkcje pomocniczej bazy rybackiej na Morzu Północnym. W drodze z Morza Śródziemnego do Gdyni zatonął 19 marca 1956 w czasie silnego sztormu u północno-zachodnich wybrzeży Hiszpanii (pozycja 44°54'N, 10°09'W). Powodem zatonięcia było przesunięcie się ładunku rudy na lewą burtę. Cała załoga została uratowana przez motorowiec "Hugo Kołłątaj"[2].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. po wojnie
  2. a b c d COP na morzu, czyli burzliwe dzieje dwóch statków.. historia.interia.pl. [dostęp 2023-04-03]. (pol.).
  3. a b Barwna historia Morskiej Woli i Stalowej Woli.. historia.trojmiasto.pl. [dostęp 2023-04-03]. (pol.).

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
  • Jerzy Miciński, Stefan Kolicki: Pod polską banderą. Gdynia: Wydawnictwo Morskie, 1962, s. 142, seria: Biblioteka miesięcznika "Morze".
  • Jan Piwowoński: Flota spod biało-czerwonej. Warszawa: Nasza Księgarnia, 1989, s. 49. ISBN 83-10-08902-3.