ผู้ใช้:NELLA32/คนอีสาน
![]() หญิงชาวอีสานนุ่งซิ่น | |
ประชากรทั้งหมด | |
---|---|
14-22 ล้านคน[1] [2] (2547, ประมาณ) | |
ภูมิภาคที่มีประชากรอย่างมีนัยสำคัญ | |
ประเทศไทย (ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, กรุงเทพและปริมณฑล) | ≈ 22,000,000[2] |
ประเทศลาว (ตามริมฝั่งแม่น้ำโขง) | ≈ 8,000[3] |
ภาษา | |
ลาวอีสาน, ไทย | |
ศาสนา | |
พุทธเถรวาท (ส่วนใหญ่), คริสต์โรมันคาทอลิก (ประมาณ 0.9%) | |
กลุ่มชาติพันธุ์ที่เกี่ยวข้อง | |
คนไทกลุ่มอื่น ๆ เช่น ลาว, ไทยสยาม |
คนอีสาน (อักษรโรมัน: Khon Isan, ลาว: ຄົນອີສານ, พม่า : အီသန်လူမျိုး), ชาวอีสาน หรือ คนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นชื่อเรียกกลุ่มชาติพันธุ์หรือผู้คนที่เกิดหรืออาศัยอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย (หรือที่รู้จักในชื่อ "ภาคอีสาน") [4] มีประชากรประมาณ 22 ล้านคน[5] โดยทั่วไปคนอีสานมักแทนตนเองว่า ไทอีสาน[2][6] หรือ ลาวอีสาน[7] มีภาษาลาวอีสานเป็นภาษาที่ใช้สื่อสารกันเป็นส่วนใหญ่
ในการนิยามความหมายของคำว่า คนอีสาน ในความหมายอย่างกว้าง คนอีสาน หมายรวมถึงทุกคนที่มาจาก 20 จังหวัดภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย, ส่วนในนิยามความหมายที่แคบกว่าอาจจะสามารถเจาะจงลงไปได้ว่า คนอีสาน หมายถึงเฉพาะ กลุ่มชาติพันธุ์ลาว ซึ่งเป็นประชากรส่วนใหญ่ในพื้นที่ส่วนใหญ่ของภาคตะวันออกเฉียงเหนือ หลังจากความล้มเหลวของ กบฏเจ้าอนุวงศ์ ในปี พ.ศ. 2369 จะเห็นการบังคับให้ประชาชนที่อาศัยอยู่ในภูมิภาคนี้เปลี่ยนจากการเป็นชาติพันธุ์ลาวสู่คำว่าอีสาน หลังจากที่รัฐชาติไทยแยกภาคอีสานออกจากอาณาจักรลาวที่มีความเกี่ยวข้องทางประวัติศาสตร์ร่วมกันมาแต่เดิม คนในภาคอีสานจึงถูกรวมเข้ากับรัฐชาติไทย ผ่านนโยบาย"การทำให้เป็นไทย"ของรัฐบาลกลาง โดยพยายามสร้างเอกลักษณ์ประจำภาคอีสานที่แตกต่างออกไป แตกต่างจากทั้งชาวลาวของประเทศลาว และชาวไทยในภาคกลางของประเทศไทย [4] [8] [9] การรวมอัตลักษณ์อีสานเข้ากับเอกลักษณ์ประจำชาติไทยเริ่มขึ้นราวปี พ.ศ. 2443 [10] [11] [12] ในยุคฟาสซิสต์ [13] ถูกไล่ล่าอย่างดุเดือดในช่วงสงครามเย็น [4] และยังคงรักษาไว้จนถึงทุกวันนี้ แม้ว่าในปี 2554 ประเทศไทยรับรองอัตลักษณ์ลาวอย่างเป็นทางการต่อสหประชาชาติแล้วก็ตาม [5] [14] แม้แต่ในช่วงสงครามเย็น ระดับของการรวมกลุ่มนี้ก็สูงมาก [4] ซึ่งวัดจากการแสดงออกถึงความรู้สึกชาตินิยม [15] แม้กระทั่งทุกวันนี้ คนอีสานก็ยังมีความชาตินิยมมากที่สุดในประเทศไทย พวกเขามีความชาตินิยมมากกว่าชาวไทยภาคกลาง [16] [17] ดังนั้น ในช่วงที่ 'สงครามเสื้อสี' ของไทยเข้มข้นที่สุดในปลายทศวรรษ 2000 และต้นทศวรรษ 2010 คนเสื้อแดง มีฐานรากเป็นหลักในอีสานไม่ได้เรียกร้องให้มีการแบ่งแยกดินแดน แต่ให้หวนคืนสู่ประชาธิปไตย เพื่อสนับสนุน พรรคเพื่อไทย [18]
ชาวภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยเกือบทั้งหมดจะแสดงตนว่ามีคนไทย แต่ส่วนใหญ่ของพวกเขา (ประมาณ 80%) [19] เป็นเชื้อชาติลาวและพูดภาคอีสานซึ่งถือว่าเป็นสำเนียงหนึ่งของภาษาลาว เมื่ออยู่ที่บ้าน (สามภาษาลาวหลักพูดในภาคตะวันออกเฉียงเหนือมีรายละเอียดเป็น ภาษาอีสาน ) [20] เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกยัดเยียดให้เสื่อมเสียภาพลักษณ์และการรับรู้ที่เกี่ยวข้องกับการพูดภาษาลาวคนส่วนใหญ่ชอบที่จะเรียกตัวเอง คนอีสาน [21] [22]
สถานะทางการ
[แก้]นโยบายที่มีมาช้านานของประเทศไทยไม่ถือว่าอีสานเป็นเชื้อชาติที่แยกออกมา โดยยึดหลักการพิจารณาให้กลุ่มชาติพันธุ์ไททั้งหมดที่อาศัยอยู่ในประเทศไทยเป็นส่วนหนึ่งของ คนไทย สิ่งนี้ประสบความสำเร็จในการลดความเป็นชาติพันธุ์ลาว และนำไปสู่การพัฒนาเอกลักษณ์ทางภาคอีสานที่โดดเด่นของภูมิภาค [23] ซึ่งก็คือ อย่างไรก็ตาม หลายเชื้อชาติ
ในปี 2554 ประเทศไทยได้รับรองอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์เกือบทั้งหมด ตารางต่อไปนี้แสดงกลุ่มชาติพันธุ์ที่ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย [5] แหล่งที่มา ซึ่งเป็นรายงานของประเทศประจำปี 2554 ต่อ อนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการขจัดการเลือกปฏิบัติทางเชื้อชาติทุกรูปแบบ ใช้ข้อมูลแผนที่ชาติพันธุ์วิทยาของ มหาวิทยาลัยมหิดลฉบับปรับปรุง (พ.ศ. 2540) พ.ศ. 2540 ซึ่งให้จำนวนประชากรสำหรับ กลุ่มชาติพันธุ์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือส่วนใหญ่ของประเทศไทย [24] ต่อจากนั้นในปี 2558 แผนแม่บทการพัฒนากลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทย พ.ศ. 2558-2560 ของกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ พ.ศ. [25] ได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการจากประชาชนส่วนใหญ่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ยกเว้นกลุ่ม 'ไทยลาว' เป็นหลัก นอกจากนี้ยังไม่รู้จักอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์ของ 'อีสาน'
ชาติพันธุ์วิทยา
[แก้]นักวิชาการชาวตะวันตกคนแรกที่ระบุและศึกษาเอกลักษณ์ "ชาติพันธุ์-ภูมิภาค" ที่ชัดเจนของคอน อีสาน คือ Charles F. Keyes นักมานุษยวิทยาชาวอเมริกันในปี 1967 [26] เขาเลือกที่จะจัดหมวดหมู่พวกเขาเป็นกลุ่ม "ชาติพันธุ์-ภูมิภาค" มากกว่าที่จะเป็น ชนกลุ่มน้อย เนื่องจาก "ความแตกต่างทางวัฒนธรรมของพวกเขาได้ถูกนำมาเป็นคุณลักษณะเฉพาะของส่วนใดส่วนหนึ่งของประเทศมากกว่าที่จะเป็นบุคคลที่มีความโดดเด่น" [27] อย่างไรก็ตาม เขาได้อธิบายอย่างต่อเนื่องว่าพวกเขาเป็น กลุ่มชาติพันธุ์ลาวเป็นส่วนใหญ่ [4]
ภาษา
[แก้]ประมาณ 88% ของผู้คนมักพูดภาษาอีสานที่บ้าน ในขณะที่ 11% บอกว่าพวกเขาพูดทั้งภาษาอีสานและภาษาไทยกลางกันเอง และมีเพียง 1% เท่านั้นที่พูดภาษาไทยกลางโดยเฉพาะ [2] ภาษา "อีสาน" "ลาว" และ "ไทย" ทำให้เกิด ความต่อเนื่องของภาษา ในหลายกรณี ความหลากหลายของภาษาไม่สอดคล้องกับขอบเขตทางภูมิศาสตร์และการเมือง การกำหนดและแยกความแตกต่างของ "ภาษา" ทั้งสามนี้ตามวัตถุประสงค์ เกณฑ์ทางภาษาศาสตร์เป็นไปไม่ได้ มีการใช้คำศัพท์ที่แตกต่างกันด้วยเหตุผลทางการเมืองและอารมณ์ [28] ในบริบทที่เป็นทางการ เช่นเดียวกับในชั้นเรียนของโรงเรียนและในมหาวิทยาลัย อนุญาตให้ใช้เฉพาะภาษาไทยมาตรฐานเท่านั้น ภาคอีสานแทบไม่มีการเผยแพร่หรือแพร่ภาพทางสื่อมวลชน ชาวอีสานจำนวนมาก โดยเฉพาะเด็กที่อายุน้อยกว่าและมีการศึกษาดี ตลอดจนผู้ที่อาศัยอยู่ในเมืองหรือนอกภูมิภาคที่ตนมี ต้นแบบมาตรฐานภาษาไทยในระดับพื้นเมืองหรือระดับใกล้เคียง บางคนถึงกับอายที่จะพูดภาษาต้นฉบับกับพ่อแม่ [6] และในที่สาธารณะหรือต่อหน้าคนไทยจากภูมิภาคอื่น [22] เนื่องจากศักดิ์ศรี ทางสังคมต่ำ [29] ชาวไทยภาคกลางหลายคน แต่ยังพูดภาษาอีสานบางคนด้วย เชื่อมโยงภาษาอีสานกับการไร้การศึกษาและล้าหลัง [29] ดังนั้น หลายๆ คนอีสานจึงฝึก diglossia (เช่น อีสานในบริบทที่คุ้นเคยและไม่เป็นทางการ มาตรฐานภาษาไทยในที่สาธารณะและทางการ) [30] หรือ การสลับรหัส ในชีวิตประจำวัน [31] แม้จะถูกห้ามอย่างมีประสิทธิผลในวาทกรรมของทางการ นับตั้งแต่รัฐธรรมนูญไทยปี 2540 เป็นอย่างน้อย ภาษาอีสานก็ถูกใช้อย่างเปิดเผยในภาคตะวันออกเฉียงเหนือเพื่อสื่อสารวาทกรรมของไทย [32] รวมถึงวาทกรรมทางการเมือง [33] และมีการกล่าวอ้างว่ามีการฟื้นคืนชีพขึ้นมาเมื่อเร็วๆ นี้ ของอัตลักษณ์ลาว รวมทั้งภาษา [34]
กระบวนการบ่มเพาะ
[แก้]ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่สิบเก้าถึงทศวรรษที่ 1930 รัฐสยามและ ประเทศในไทย ใช้วิธีการที่หลากหลายในการรวมผู้คนของอาณาเขตลาวในอดีตเข้ากับรัฐไทย รวมถึงการเกณฑ์ทหาร แรงงานบังคับ การนำระบบการปกครองของไทยมาใช้ [35] สถาบันพระมหากษัตริย์สยาม คณะสงฆ์ และปฏิทินชาวสยาม (ตรงข้ามกับคณะสงฆ์ลาวและปฏิทินศาสนาหรือ ตีสิบสองโขงสิบสอง ) และระบบการศึกษาแห่งชาติและระบบราชการ [12] การรวมตัวทางสังคมการเมืองของไทยของชาวอีสานเข้ากับสยามนั้น ในบางกรณีก็พบกับการจลาจลในรูปแบบของการ กบฏของพระสันต ปาปา [36] ในช่วงปลายทศวรรษ 1930 ได้มีการปรับใช้ อาณัติวัฒนธรรมไทย ในช่วงนี้ วัฒนธรรมรวมถึงการเผาต้นฉบับและบันทึกของชาวพุทธลาวโบราณ เพื่อขจัดวัฒนธรรมลาวโดยเฉพาะการรู้หนังสือลาว [37] ในช่วงทศวรรษ 1950 ในช่วง สงครามเย็น วัฒนธรรมเร่งตัวขึ้น ผสมผสานการพัฒนาของรัฐที่มุ่งมั่นและเป็นสถาบันมากขึ้น ซึ่งรวมถึงระบบราชการที่ศักดิ์สิทธิ์ [38] การพัฒนาเศรษฐกิจ การศึกษาระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษาตอนต้นภาคบังคับ โครงการด้านสุขภาพ โครงสร้างพื้นฐาน (ถนนและทางรถไฟ) และสื่อ ( สิ่งพิมพ์และวิทยุ ตามด้วยรายการโทรทัศน์) รายการที่ได้รับแรงบันดาลใจจาก ชาตินิยมไทย และใช้พระมหากษัตริย์ไทยเป็นสัญลักษณ์ ผลลัพธ์โดยรวมคือการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญต่อบรรทัดฐานของภาษาไทยและการแต่งกายไทย ประกอบกับการรับรู้ถึงเอกลักษณ์ของชาติไทยมากขึ้นตามที่กำหนดโดยการใช้สัญลักษณ์ประจำชาติ (เช่น ธงชาติไทยและรูปถ่ายของพระมหากษัตริย์ไทยในบ้าน) และการเคารพต่อ คณะสงฆ์ไทยและสถาบันพระมหากษัตริย์ไทย [39] การรวมคนอีสานเข้ากับอัตลักษณ์ของชาติไทยประสบความสำเร็จโดยทั่วไป แม้ว่าจะมีความไม่เท่าเทียมกันทางโครงสร้างที่สำคัญเหลืออยู่ ซึ่งหมายความว่าการรวมกลุ่มทางเศรษฐกิจและสังคมและการเมืองยังคงเป็นปัญหาอยู่ [40] อย่างไรก็ตาม วัฒนธรรมที่กลมกลืนกัน เช่น อาหาร [41] ดนตรี [42] และภาษา [43] นั้นไม่เคยสมบูรณ์ มีการผสมผสานกันมากขึ้น และในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามีการฟื้นตัวขึ้นในบางส่วนของภาคอีสานในท้องถิ่น และอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมชาติพันธุ์ เช่น ภูไท [44] และลาว [34] ส่วนหนึ่งเกิดจากความหลากหลายทางวัฒนธรรมและการกระจายอำนาจทางการเมืองที่เริ่มมากขึ้นในช่วงปลายทศวรรษ 1990 ตาม รัฐธรรมนูญปี 2540 และพระราชบัญญัติการศึกษา พ.ศ. 2542 ตลอดจนการทำงานของสถาบันที่ทำงานด้านภาษาและวัฒนธรรมการบำรุงรักษาและการฟื้นฟู เช่น สถาบันวิจัยเพื่อมหาวิทยาลัยมหิดล ภาษาและวัฒนธรรมของเอเชีย (RILCA) [45]
ราวปี 1990 แม้ว่าการรับรู้การกดขี่ทางการเมืองจะดำเนินต่อไปและนโยบายไทยยังคงมีอยู่ ทัศนคติต่อภาษาในภูมิภาคก็ผ่อนคลายลง นักวิชาการจากมหาวิทยาลัยอีสานเริ่มสำรวจภาษาท้องถิ่น ประวัติศาสตร์ วัฒนธรรม และนิทานพื้นบ้านอื่นๆ ตีพิมพ์ผลงานที่ช่วยดึงความสนใจอย่างจริงจังต่อการรักษาลักษณะภาษาลาวและภูมิทัศน์ไว้ แม้ว่าจะอยู่ภายใต้ธงอีสานก็ตาม นักเรียนสามารถเข้าร่วมชมรมที่ส่งเสริมดนตรีท้องถิ่น ร้องเป็นภาษาลาวท้องถิ่น หรือนาฏศิลป์ท้องถิ่นของท้องถิ่น ความรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของภูมิภาคและการละเลยและการล่วงละเมิดมาเป็นเวลานานโดยเจ้าหน้าที่สยามและการฟื้นคืนความภาคภูมิใจในวัฒนธรรมท้องถิ่นกำลังปรากฏให้เห็นเบื้องหน้า การแสดงออกถึง 'ความเป็นอีสาน' ที่เพิ่มขึ้นในภูมิภาคนี้ อย่างไรก็ตาม นโยบาย ไทยแลนด์และการเปลี่ยนภาษา เป็นภาษาไทยยังคงไม่เปลี่ยนแปลง การรับรู้ภาษาอีสานเป็นภาษาภูมิภาคที่สำคัญของประเทศไทยไม่ได้ให้ทุนสนับสนุนในการอนุรักษ์หรือบำรุงรักษาอื่นใดนอกจากเป็นเครื่องยืนยันถึงการมีอยู่ของมัน [46] [47]
การโยกย้าย
[แก้]ผู้คนหลายล้านอพยพจากภาคอีสานมา รวมตัวกัน เพื่อหางานทำในกรุงเทพฯ และมีอย่างน้อยหนึ่งในสี่ของประชากรในเมืองหลวง [48] [49] ชาวอีสานประมาณ 8,000 คน อาศัยอยู่ในลาวบนฝั่งตะวันออกของ แม่น้ำโขง ซึ่งเป็นแนวพรมแดนติดกับประเทศไทยเป็นส่วนใหญ่ อื่นๆ ได้อพยพไปยังมาเลเซีย สิงคโปร์ และประเทศตะวันตก เช่น ออสเตรเลียและสหรัฐอเมริกา [2]
แรงงานข้ามชาติจากภาคอีสานในกรุงเทพฯ มีบทบาทเป็นคนงานก่อสร้าง คนขับแท็กซี่ คนทำความสะอาด ผู้ขาย เครื่องล้างจาน คนรับใช้ คนขายบริการทางเพศ และอาชีพรับจ้างอื่นๆ มักอาศัยอยู่ในกระท่อมชานเมืองชานเมือง ชาวอีสานต้องเผชิญกับการเลือกปฏิบัติเนื่องจากความถ่อมตน ถิ่นกำเนิดของลาว สำเนียงตลก มืดมน และอาชีพชั้นต่ำ แต่เงินพิเศษที่ได้รับถูกส่งไปเลี้ยงดูครอบครัวที่บ้าน และการโอนเงินเช่นนี้ยังคงเป็นส่วนสำคัญของจีดีพีของภาคอีสานในปัจจุบัน . การอพยพตามฤดูกาลยังถูกปฏิเสธจากความล้มเหลวทางเศรษฐกิจเมื่อสิ้นสุด สงครามเวียดนาม เมื่อมีการสร้างฐานทัพอากาศขนาดใหญ่ในภาคอีสานและกองทัพสหรัฐฯ จำนวนมากประจำการอยู่ที่นั่นทำให้เห็นถึงความเจริญรุ่งเรืองในภูมิภาคโดยสังเขป
การเมือง
[แก้]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b3/Red_Shirt_political_stage.jpg/220px-Red_Shirt_political_stage.jpg)
ฐานทัพอากาศที่สร้างขึ้นในภาคอีสานและกองทหารสหรัฐที่ประจำการอยู่ที่นั่นได้เปิดโปงให้ชาวอีสานควบคุมทิศทางของตะวันตกและยอมรับทัศนคติทางสังคมแบบเสรีนิยมมากขึ้น ช่วยสร้างเอกลักษณ์เฉพาะตัว การระบุตัวตนของ 'ลาว' กลายเป็นปัญหามากขึ้น เนื่องจากคนอีสานถูกมองว่าเป็นคอลัมน์ที่ห้าเสมอที่พร้อมจะสนับสนุนพี่น้องชาวลาวของพวกเขา แม้ว่าความกลัวจะเกินจริง แต่สมาชิกของ ลาวอิสสระ ก็สามารถหาที่หลบภัยในภาคอีสานได้ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 และผู้สนับสนุนคอมมิวนิสต์ของ ปะเท ลาว มักจะข้ามและได้รับคัดเลือกจากคนอีสานในท้องถิ่น
นักการเมืองอีสานมักจะไม่ไว้วางใจกรุงเทพมหานคร เชื่อในการกระจายอำนาจของรัฐบาล และส่งเสริมการพัฒนาเศรษฐกิจในภูมิภาคที่เข้มแข็ง และมีแนวโน้มที่จะเป็นฝ่ายซ้ายมากกว่าฝ่ายที่มีอำนาจ การปราบปรามทางการเมืองในภาคอีสานรวมถึงการลอบสังหารผู้นำทางการเมืองในทศวรรษที่ 1930 และ 1950 การเสื่อมของพระภิกษุในปี 1970 ที่วิพากษ์วิจารณ์บทบาทของรัฐบาลในคณะสงฆ์และการกลับมาของผู้นำทหาร การปราบปรามผู้ไม่เห็นด้วยทางการเมืองเกิดขึ้นตลอดช่วงทศวรรษ 1960, 1970 และ 1980 จนกระทั่งการคุกคามของลัทธิคอมมิวนิสต์ลดลง การนอกกฎหมายอย่างต่อเนื่องของพรรคการเมืองที่สนับสนุนโดยหรืออ้างว่าได้รับทุนจาก ทักษิณ ชินวัตร ซึ่งเป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลายในภาคอีสาน ถูกมองว่าเป็นการดูหมิ่นประชาธิปไตยในประเทศไทยและการเป็นตัวแทนของคนอีสานในการเมืองไทย ดังนั้นคนอีสานจำนวนมากจึงนิยมสนับสนุนพรรค แดง เสื้อ . [50] [51]
การเลือกปฏิบัติ
[แก้]จนกระทั่งช่วงทศวรรษ 1980 เมื่อโครงสร้างพื้นฐานของถนนและทัศนคติที่ผ่อนคลายมากขึ้นต่อการรับรู้ทางวัฒนธรรมในภูมิภาคเริ่มหยั่งราก เป็นเรื่องปกติที่คนอีสานต้องเผชิญกับอคติและการเลือกปฏิบัติที่รุนแรง วัฒนธรรมอีสานแม้จะคล้ายคลึงกัน แต่ในขณะเดียวกันก็ค่อนข้างแปลกใหม่ โดยที่อาหารฉุนและคนในชนบทเรียกว่า 'เหม็น' และผู้คน 'โง่' และ 'เกียจคร้าน' พื้นที่ชนบทห่างไกลยังคงเป็นพื้นที่ที่มีการศึกษาน้อยที่สุด ในเมืองน้อยที่สุด ได้รับการพัฒนาน้อยที่สุด และมีการบูรณาการน้อยที่สุดของประเทศ ซึ่งจะเห็นได้จากตัวเลข ชาวอีสานมากกว่า 3 ใน 4 ประกอบอาชีพเกษตรกรรม แม้จะมีความท้าทายจากน้ำท่วม ภัยแล้ง และดินที่อุดมสมบูรณ์ แต่สร้างรายได้เพียง 10.9% ของ ผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ ของไทยในปี 2556 วัฒนธรรมและภาษาอีสานสร้างภาพล้อเลียนที่โง่เขลา นักอนุรักษนิยมและคนบ้านนอกในทันที [52]
เริ่มตั้งแต่กลางศตวรรษที่ ๒๐ เนื่องจากไม่มีพื้นที่พัฒนาใหม่แล้ว ชาวอีสานจึงเริ่มอพยพเข้ากรุงเทพฯ และพื้นที่ท่องเที่ยวอื่น ๆ หรือเมืองใหญ่ ๆ เพื่อหางานทำในช่วงฤดูแล้ง เมื่อมีกิจกรรมในฟาร์มน้อยหรือถาวร, ส่งเงินให้สมาชิกในครอบครัวกลับบ้านเป็นครั้งคราว ชาวอีสานแข่งขันกับแรงงานต่างด้าวเพื่อทำงานในทีมก่อสร้าง คนกวาดถนน ภารโรง คนรับใช้ พี่เลี้ยงเด็ก คนขับแท็กซี่ คนเฝ้าประตู เด็กขัดรองเท้า พ่อค้าแม่ค้า และอุตสาหกรรมทางเพศที่ถูกจำกัดด้วยอคติและขาดทักษะและการศึกษา หลายแห่งสร้างที่อยู่อาศัยในเขตชานเมืองในเมืองกระท่อมที่ไม่เป็นทางการและสลัมในเมือง เป็นผลมาจากรากเหง้าในชนบทและฐานะของคนจนในเมืองกรุงเทพฯ คนอีสานมักถูกมองว่าเป็นกระบองที่โง่เขลา คนชนบทที่ไร้เดียงสา คนในบ้านไทย หรืออาชญากรผู้น้อยหน้าซื่อใจคด [53] [54]
ตำแหน่งทางเศรษฐกิจและสังคม
[แก้]![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/d/db/2005-9usi-thai.jpg/180px-2005-9usi-thai.jpg)
การรวมกลุ่มทางเศรษฐกิจและสังคมของชาวอีสานเป็นโครงการที่ยังไม่เสร็จและต่อเนื่อง และชนกลุ่มน้อยในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยได้รับผลกระทบอย่างมากจากความเหลื่อมล้ำในภูมิภาคที่ระบาดในประเทศไทย เช่น ด้านเศรษฐกิจและสังคมและผลการศึกษา [40] ในช่วงทศวรรษ 1970 และ 1980 ผลลัพธ์ที่ต่ำลงของชาวอีสานได้รับการอธิบายว่าเป็น ลัทธิล่าอาณานิคมภายใน เนื่องจากคนอีสานเข้ามามีบทบาทในชนชั้นวัฒนธรรมในฐานะคนงานก่อสร้าง ชาวสวน และสาวใช้ของชาวไทยกลาง [55] ไม่นานมานี้ ได้นำไปสู่การบูรณาการของชาวอีสานที่มีลักษณะเป็น [56] [57] [58] รายงานของ Asia Foundation ปี 2019 เน้นว่าคนอีสานได้รับผลกระทบจากความยากจนน้อยกว่าในอดีต ยกเว้นในพื้นที่ชนบท ว่ารายได้ของพวกเขาซบเซาแม้ว่าพวกเขาจะมองโลกในแง่ดีสำหรับอนาคต ที่คนส่วนใหญ่ยังถือครองที่ดินแต่ไม่ได้ผล พวกเขาประสบปัญหาหนี้ครัวเรือนในระดับสูงมาก ที่อพยพไปอยู่ภูมิภาคอื่นของประเทศไทยมีจำนวนน้อยลง ว่าผู้ตอบแบบสำรวจจำนวนมากสนับสนุนการพัฒนาและการพัฒนาอุตสาหกรรมในภูมิภาคมากขึ้น ที่ส่วนใหญ่พอใจกับคุณภาพการศึกษาอย่างแท้จริง และโครงการความกล้าหาญด้านสุขภาพสากลของประเทศไทยนั้นเป็นประโยชน์ต่อพวกเขาอย่างมาก รายงานสรุปโดยชี้ให้เห็นว่า ตรงกันข้ามกับการตีตรา คนอีสานไม่ใช่ "ชาวนาที่ไม่ซับซ้อน" [59] [[หมวดหมู่:ชาวไท]] [[หมวดหมู่:กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทย]] [[หมวดหมู่:ภาคอีสาน]] [[หมวดหมู่:"Related ethnic groups" needing confirmation]] [[หมวดหมู่:หน้าที่มีการแปลที่ยังไม่ได้ตรวจทาน]]
- ↑ สุวิไล เปรมศรีรัตน์ และคณะ. (2547). แผนที่ภาษาของกลุ่มชาติพันธุ์ต่างๆ ในประเทศไทย. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ
- ↑ 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 Hattaway, Paul (ed.) (2004), "Isan", Peoples of the Buddhist World, William Carey Library, p. 103
{{citation}}
:|first=
มีชื่อเรียกทั่วไป (help) อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ<ref>
ไม่สมเหตุสมผล มีนิยามชื่อ "BuddhistPeoples" หลายครั้งด้วยเนื้อหาต่างกัน - ↑ Hattaway, Paul (ed.) (2004), "Isan", Peoples of the Buddhist World, William Carey Library, p. 103
- ↑ 4.0 4.1 4.2 4.3 4.4 Keyes, Charles F. (2014). Finding their voice: Northeastern villagers and the Thai state. Chiang Mai: Silkworm. ISBN 978-616-215-074-6. OCLC 1127266412.
- ↑ 5.0 5.1 5.2 International Convention on the Elimination of All Forms of Racial Discrimination; Reports submitted by States parties under article 9 of the Convention : Thailand (PDF) (ภาษาอังกฤษ และ ไทย). United Nations Committee on the Elimination of Racial Discrimination. 28 July 2011. pp. 3, 5, 95. สืบค้นเมื่อ 8 October 2016.
- ↑ 6.0 6.1 McCargo, Duncan; Hongladarom, Krisadawan (2004). "Contesting Isan‐ness: discourses of politics and identity in Northeast Thailand". Asian Ethnicity. 5 (2): 219–234. doi:10.1080/1463136042000221898. ISSN 1463-1369.
- ↑ Hayashi Yukio (2003). Practical Buddhism among the Thai-Lao. Kyoto University Press.
- ↑ Hesse-Swain, Catherine (2011-01-01). Speaking in Thai, dreaming in Isan: Popular Thai television and emerging identities of Lao Isan youth living in northeast Thailand. Edith Cowan University, Edith Cowan University, Research Online, Perth, Western Australia, Perth, Western Australia. OCLC 1029867099.
- ↑ McCargo, Duncan; Hongladarom, Krisadawan (2004). "Contesting Isan‐ness: discourses of politics and identity in Northeast Thailand". Asian Ethnicity. 5 (2): 219–234. doi:10.1080/1463136042000221898. ISSN 1463-1369.
- ↑ Iijima, Akiko (2018). "The invention of "Isan" history". Journal of the Siam Society. 106: 171–200.
- ↑ Streckfuss, David (1993). "The mixed colonial legacy in Siam: Origins of Thai racialist thought, 1890–1910". Autonomous Histories, Particular Truths: Essays in the Honor of John R. W. Smail. Madison, WI: Centre for Southeast Asian Studies. pp. 123–153.
- ↑ 12.0 12.1 Breazeale, Kennon. (1975). The integration of the Lao States into the Thai Kingdom. Bodleian Library, Oxford University. OCLC 223634347.
- ↑ Strate, Shane, author. (2015). The lost territories : Thailand's history of national humiliation. ISBN 978-0-8248-6971-7. OCLC 986596797.
{{cite book}}
:|last=
มีชื่อเรียกทั่วไป (help)CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์) - ↑ Draper, John; Kamnuansilpa, Peerasit (2016-11-22). "The Thai Lao question: the reappearance of Thailand's ethnic Lao community and related policy questions". Asian Ethnicity. 19 (1): 81–105. doi:10.1080/14631369.2016.1258300. ISSN 1463-1369.
- ↑ Suntaree Komin. (1991). Psychology of the Thai people : values and behavioral patterns. Research Center, National Institute of Development Administration (NIDA). ISBN 974-85744-8-2. OCLC 35221306.
- ↑ Ricks, Jacob I. (2019-06-01). "Proud to be Thai: The Puzzling Absence of Ethnicity-Based Political Cleavages in Northeastern Thailand". Pacific Affairs. 92 (2): 257–285. doi:10.5509/2019922257. ISSN 0030-851X.
- ↑ Ricks, Jacob (2020). "Integration despite Exclusion: Thai National Identity among Isan People". The Kyoto Review. 27.
- ↑ Alexander, Saowanee T. (2019). "Identity in Isan and the Return of the Redshirts in the 2019 Elections and Beyond". The Kyoto Review. 27.
- ↑ Grabowsky: The Isan up to its Integration into the Siamese State. In: Regions and National Integration in Thailand. 1995, S. 108.
- ↑ Draper, John (2016). "The Isan Culture Maintenance and Revitalisation Programme's multilingual signage attitude survey: Phase II". Journal of Multilingual and Multicultural Development. 37 (8): 832–848. doi:10.1080/01434632.2016.1142997. ISSN 0143-4632.
- ↑ McCargo; Krisadawan (2004). "Contesting Isan-ness": 229–232.
{{cite journal}}
: Cite journal ต้องการ|journal=
(help) - ↑ 22.0 22.1 Alexander, Saowanee T.; McCargo, Duncan (2014). "Diglossia and identity in Northeast Thailand: Linguistic, social, and political hierarchy" (PDF). Journal of Sociolinguistics. 18 (1): 60–86. doi:10.1111/josl.12064. ISSN 1360-6441.
- ↑ Sadan, Mandy (2004), "Lao", Southeast Asia: A Historical Encyclopedia, from Angkor Wat to East Timor, ABC-CLIO, p. 766
- ↑ แผนที่ภาษาของกลุ่มชาติพันธุ์ต่าง ๆ ในประเทศไทย [Ethnolinguistic Maps of Thailand] (PDF). Bangkok: Office of the National Culture Commission. 2004. สืบค้นเมื่อ 8 October 2016.
- ↑ แผนแม่บท การพัฒนากลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทย(พ.ศ.2558-2560) [Master Plan for the Development of Ethnic Groups in Thailand 2015-2017] (PDF). Bangkok: Ministry of Social Development and Human Security. 2015. pp. 1, 29.
- ↑ Charles F. Keyes (1967). Isan: Regionalism in Northeastern Thailand. Ithaca, N.Y.: Department of Asian Studies, Cornell University.; cited in McCargo; Krisadawan (2004). "Contesting Isan-ness": 220.
{{cite journal}}
: Cite journal ต้องการ|journal=
(help) - ↑ Charles F. Keyes (1997), "Cultural Diversity and National Identity in Thailand", Government policies and ethnic relations in Asia and the Pacific, MIT Press, pp. 197–231, at p. 213
- ↑ N.J. (Nick) Enfield. "How to define 'Lao', 'Thai', and 'Isan' language?: A view from linguistic science". Tai Culture. 7: 62–67.
- ↑ 29.0 29.1 Draper, John Charles (2010). "Inferring ethnolinguistic vitality in a community of Northeast Thailand". Journal of Multilingual and Multicultural Development. 31 (2): 135–147. doi:10.1080/01434630903470845. ISSN 0143-4632.
- ↑ Saowanee T. Alexander; Duncan McCargo (February 2014). "Diglossia and identity in Northeast Thailand: Linguistic, social, and political hierarchy" (PDF). Journal of Sociolinguistics. 18 (1): 60–86. doi:10.1111/josl.12064.
- ↑ McCargo; Krisadawan (2004). "Contesting Isan-ness": 224–227.
{{cite journal}}
: Cite journal ต้องการ|journal=
(help) - ↑ Vail, Peter (2007-02-23). "Exploring Codeswitching in Systemic Functional Linguistics: Languages and Meaning-Making among Lao Speakers in Northeastern Thailand". Linguistics and the Human Sciences. 2 (1). doi:10.1558/lhs.v2i1.133. ISSN 1743-1662.
- ↑ Ricks, Jacob I. (2018-07-21). "The Effect of Language on Political Appeal: Results from a Survey Experiment in Thailand". Political Behavior. 42: 83–104. doi:10.1007/s11109-018-9487-z. ISSN 0190-9320.
- ↑ 34.0 34.1 Draper, John; Garzoli, John; Kamnuansilpa, Peerasit; Lefferts, Leedom; Mitchell, James; Songkünnatham, Peera (2019-04-15). "The Thai Lao – Thailand's largest unrecognized transboundary national ethnicity". Nations and Nationalism. 25 (4): 1131–1152. doi:10.1111/nana.12523. ISSN 1354-5078.
- ↑ Tej Bunnag. (1977). The provincial administration of Siam from 1892 to 1915 : the Ministry of the Interior under Prince Damrong Rachanuphap. Oxford University Press. OCLC 74928295.
- ↑ Baird, Ian G. (2013). "Millenarian Movements in Southern Laos and North Eastern Siam (Thailand) at the Turn of the Twentieth Century". South East Asia Research. 21 (2): 257–279. doi:10.5367/sear.2013.0147. ISSN 0967-828X.
- ↑ Ngaosyvathn, Mayoury, author. (6 August 2018). Paths to Conflagration : Fifty Years of Diplomacy and Warfare in Laos, Thailand, and Vietnam. ISBN 978-1-5017-3254-6. OCLC 1091682779.
{{cite book}}
:|last=
มีชื่อเรียกทั่วไป (help)CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์) - ↑ Gray, Christine, 1951- (1986). Thailand : the soteriological state in the 1970s. Department of Anthropology, Faculty of the Division of Social Sciences. OCLC 680180428.
{{cite book}}
: CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์) - ↑ Carter, Paul T. (2020-06-25). "Thai Nation-Building: Assimilating Upcountry Peasantry to Develop Security". East Asia. 37 (4): 331–348. doi:10.1007/s12140-020-09340-z. ISSN 1096-6838.
- ↑ 40.0 40.1 Draper, John; Selway, Joel Sawat (2019). "A New Dataset on Horizontal Structural Ethnic Inequalities in Thailand in Order to Address Sustainable Development Goal 10". Social Indicators Research. 141 (1): 275–297. doi:10.1007/s11205-019-02065-4. ISSN 0303-8300.
- ↑ Lefferts, Leedom (2005). "Sticky rice, fermented fish, and the course of a kingdom: The politics of food in Northeast Thailand". Asian Studies Review. 29 (3): 247–258. doi:10.1080/10357820500270136. ISSN 1035-7823.
- ↑ Mitchell, James Leonard, author. (2015). Luk thung : the culture and politics of Thailand's most popular music. ISBN 978-616-215-106-4. OCLC 907657499.
{{cite book}}
:|last=
มีชื่อเรียกทั่วไป (help)CS1 maint: multiple names: authors list (ลิงก์) - ↑ Draper, John; Tan, Mitchell (2017-03-31). "Report on the Completion of the Isan Culture Maintenance and Revitalization Programme". Journal of Social Issues in Southeast Asia. 32 (1): 200–220. doi:10.1355/sj32-1n. ISSN 0217-9520.
- ↑ Sunanta, Sirijit (2013). "Negotiating with the center: Diversity and local cultures in Thailand". ใน Barry, Coeli Maria (บ.ก.). Rights to culture : heritage, language, and community in Thailand. ISBN 978-616-215-062-3. OCLC 837138803.
- ↑ Jory, Patrick (1999). "Political Decentralisation and the Resurgence of Regional Identities in Thailand". Australian Journal of Social Issues. 34 (4): 337–352. doi:10.1002/j.1839-4655.1999.tb01084.x. ISSN 0157-6321.
- ↑ Draper, John (2004). "Isan: The planning context for language maintenance and revitalization". Second Language Learning and Teaching. 4. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-03-11.
- ↑ Keyes, C. (1967). Isan: Regionalism in Northeastern Thailand. New York: Cornell. Thailand Project.
- ↑ Brody, Alyson (2007), "From the Farm to Bangkok: Shifting Patterns of Migration in Thailand", Livelihoods at the Margins: Surviving the City, Left Coast Press, p. 130
- ↑ Goodman, Jim (2004), "People of the Isan", Cultures of the World: Thailand, Times Books International, p. 52
- ↑ Keyes, C. F. (1995). "Hegemony and Resistance in Northeastern Thailand". In V. Grabowski (Ed.), Regions and National Integration in Thailand: 1892 - 1992, (pp. 154–182). Wiesbaden, Germany: Harrassowitz Verlag.
- ↑ Taylor, J. (2012). "Remembrance and Tragedy: Understanding Thailand's "Red Shirt" Social Movement". Journal of Social Issues in Southeast Asia. 27 (1): 120.
- ↑ 'Gross Regional and Provincial Product, 2013 Edition'. Office of the National Economic and Social Development Board (NESDB). April 2015. ISSN 1686-0799. Retrieved 16 July 2016.
- ↑ Tossa, Wajuppa (2007). STORYTELLING, A MEANS TO REVITALIZE A DISAPPEARING LANGUAGE AND CULTURE IN NORTHEAST THAILAND (ISAN) (PDF). Bangkok: The 3rd International Conference on Gross National Happiness 2007. สืบค้นเมื่อ 18 September 2017.
- ↑ Lee, Hugo, Y.-H. (2014). 'Speaking like a love entrepreneur: Language choices and ideologies of social mobility among daughters of peasants in Thailand’s tourist sites'. Language, Discourse and Society, 3(1), pp. 110-143. Madrid, Spain: International Sociological Association.
- ↑ "Internal colonialism and ethnic rebellion in Thailand", The state and ethnic politics in Southeast Asia, Abingdon, UK: Taylor & Francis, pp. 158–205, 1994, doi:10.4324/9780203209097_chapter_5, ISBN 978-0-203-28891-7
- ↑ "Integration despite Exclusion: Thai National Identity among Isan People | | Kyoto Review of Southeast Asia". kyotoreview.org (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2020-07-20.
- ↑ Draper, John (2019-07-30). "Statistical Report on a Poll in Northeast Thailand on Aspects of Inclusion". Journal of Social Issues in Southeast Asia. 34 (2): 463–490. doi:10.1355/sj34-2p. ISSN 0217-9520.
- ↑ Draper, John; Kamnuansilpa, Peerasit; Streckfuss, David (2020-06-23). "An Exploration of the Social, Economic, and Political Inclusion of the Thai Lao, Thailand's Largest Ethnic Minority Community". doi:10.31235/osf.io/94rvf.
{{cite journal}}
: Cite journal ต้องการ|journal=
(help) - ↑ Thailand's Inequality: Myths & Reality of Isan (PDF). The Asia Foundation. 2019.