Naar inhoud springen

IJslands voetbalelftal (mannen)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
IJsland
Vlag van IJsland
Bijnaam Strákarnir okkar
("Onze jongens")
Kledingsponsor Puma
FIFA-ranglijst 70 Gestegen 2 (20 juni 2024)
Hoogste ranking 18e (februarimaart 2018)
Laagste ranking 131e (apriljuni 2012)
Associatie Knattspyrnusamband Íslands (KSI)
Bondscoach Vlag van Noorwegen Åge Hareide
Stadion Laugardalsvöllur, Reykjavik
Meeste interlands Birkir Bjarnason (107)
Topscorer Gylfi Sigurðsson (27)
Wedstrijden
Eerste interland:
Vlag van IJsland IJsland 0–3 Denemarken Vlag van Denemarken
(Reykjavik, IJsland; 17 juli 1946)
Grootste overwinning:
Vlag van Liechtenstein Liechtenstein 0–7 IJsland Vlag van IJsland
(Vaduz, Liechtenstein; 26 maart 2023)
Grootste nederlaag:
Vlag van Denemarken Denemarken 14–2 IJsland Vlag van IJsland
(Kopenhagen, Denemarken; 23 augustus 1967)
Wereldkampioenschap
Optredens 1 (eerste keer: 2018)
Beste resultaat Groepsfase (2018)
Europees kampioenschap
Optredens 1 (eerste keer: 2016)
Beste resultaat Kwartfinale (2016)
Thuis
Uit

Het IJslands voetbalelftal is een team van voetballers dat IJsland vertegenwoordigt in internationale wedstrijden en competities, zoals de voorrondes voor het wereldkampioenschap voetbal en het Europees kampioenschap voetbal mannen. IJsland speelt zijn thuisinterlands doorgaans in het Laugardalsvöllur te Reykjavik. Het land speelde in juli 1946 zijn eerste officiële interland. IJsland plaatste zich in september 2015 voor het eerst voor een eindtoernooi, het EK 2016. Kwalificatie voor IJslands eerste wereldkampioenschap volgde twee jaar later, het WK 2018.

Officieus en officieel debuut

[bewerken | brontekst bewerken]

IJsland, een van de kleinste landen in de UEFA-zone naar inwonertal, speelde in 1930 reeds zijn eerste officieuze interland, maar na de Tweede Wereldoorlog werd het nationaal elftal officieel en speelde het zijn eerste door de UEFA en de FIFA erkende wedstrijden. De vriendschappelijke interland tegen Denemarken op 17 juli 1946 was het debuut van het IJslands voetbalelftal en werd met 0–3 verloren. IJsland begon relatief laat met het opzetten van het nationaal elftal – dat bleek ook uit het gegeven dat de wedstrijd voor IJsland weliswaar zijn eerste was, maar Denemarken zijn 137ste interland speelde. In de eerste jaren speelde het land weinig wedstrijden; de wedstrijden die gespeeld werden, waren uitsluitend op vriendschappelijke basis en voornamelijk tegen de Scandinavische landen, Noorwegen, Zweden, Finland en Denemarken. Het Voetbalelftal van de Verenigde Staten was in 1955 de eerste tegenstander buiten Scandinavië in een officiële interland. In tien jaar tijd speelde IJsland vijftien interlands. De eerste competitieve wedstrijd speelde het op 2 juni 1957 in het kwalificatietoernooi voor het wereldkampioenschap voetbal 1958. Frankrijk won met 8–0, IJsland verloor alle wedstrijden in zijn poule. IJsland nam niet deel aan de daaropvolgende drie kwalificatietoernooien voor het wereldkampioenschap voetbal. Wel participeerde het in het kwalificatietoernooi voor het Europees kampioenschap voetbal 1964, maar Ierland schakelde IJsland in de eerste ronde ronde uit. IJsland nam ruim tien jaar later weer deel aan de kwalificatiecampagnes; in de tussenliggende periode speelde het nationaal elftal uitsluitend oefeninterlands en kwam het jaarlijks tussen de twee en vijfmaal in actie. In 1967 leed het IJslands elftal de grootste nederlaag uit haar geschiedenis, 14-2 tegen Denemarken.

1972-2000: af en toe een uitschieter

[bewerken | brontekst bewerken]

Vanaf 1972 nam IJsland weer mee aan kwalificatie-toernooien, voor het WK van 1974 verloor het alle wedstrijden. Voor kwalificatie van het EK in 1976 eindigde IJsland ook op de laatste plaats, maar het zorgde voor uitschakeling van Oost-Duitsland door drie punten van de latere Olympische kampioen te pakken, Oost-Duitsland kwam één punt tekort ten opzichte van België om zich te plaatsen. Ook tegen Frankrijk werd er een punt gehaald: 0-0. Voor het WK van 1978 boekte het een overwinning op Noord-Ierland.

In de jaren 80 kende IJsland een stijgende lijn, een aantal spelers braken door in het buitenland, waarvan spelmaker Ásgeir Sigurvinsson van VfB Stuttgart de bekendste was. In het WK-kwalificatietoernooi voor het wereldkampioenschap voetbal 1982 eindigde het land voor het eerst niet op de laatste plaats in de kwalificatiegroep, nadat het de nummer laatst, Turkije, tweemaal versloeg. In dezelfde cyclus speelde het ook gelijk tegen Tsjecho-Slowakije en Wales. Hoewel IJsland zich niet kwalificeerde voor een eindtoernooi, behaalde het – in tegenstelling tot de voorgaande decennia – nu wel in elke editie meerdere punten. Voor EK 1984 speelde het gelijk tegen Nederland en voor WK 1986 won het van Wales. In de kwalificaties voor het EK 1988 eindigde het in puntental gelijk met Frankrijk, na tweemaal winst op Noorwegen en twee maal een gelijkspel tegen Frankrijk en de Sovjet-Unie.

De prestaties in de kwalificatietoernooien bleven in de rest van de twintigste eeuw onveranderd en dicht bij een eindtoernooi kwam IJsland niet. Wel zorgde het geregeld voor een verrassing. Spanje werd in september 1991 in een EK-kwalificatiewedstrijd met 2–0 verslagen, het Hongaars voetbalelftal verloor voor het WK in 1994 tweemaal. De resultaten voor de laatste kwalificatie-toernooien in de jaren negentig vielen tegen: voor het EK in 1996 eindigde men op de laatste plaats en voor het WK van 1998 won het alleen van Liechtenstein. Voor euro 2000 deed tot na acht wedstrijden knap mee tegen gerenommeerde tegenstanders als Rusland, Oekraïne en wereldkampioen Frankrijk, het had evenveel punten als Rusland en Frankrijk en één punt achterstand op Oekraïne. Opvallende prestaties waren een 1-1 tegen Frankrijk, een 1-0 zege op Rusland en 1-1 gelijkspel in Kiew. In de laatste twee wedstrijden ging het mis, IJsland verloor thuis met 0-1 van Oekraïne en met 3-2 van Frankrijk. De ploeg kwam nog terug van een 2-0 achterstand, maar moest in de 71e minuut een doelpunt van David Trezeguet incasseren.

2000-2014: teruglopende prestaties

[bewerken | brontekst bewerken]

Een soort gelijk scenario speelde zich af voor kwalificatie voor het WK 2002, in de zevende speeldag won IJsland met 3-1 van Tsjechië en de ploeg was weer kansrijk voor een tweede plaats. In de laatste twee rondes leden de IJslanders twee kansloze nederlagen tegen Noord-Ierland (3-0) en Denemarken (6-0) en het eindigde op de vierde plaats.

Onder bondscoach Ásgeir Sigurvinsson (2003–2005) was IJsland dicht bij kwalificatie voor het Europees kampioenschap voetbal 2004. Voor de laatste speeldag stond IJsland met twee punten voorsprong op Schotland op de tweede plaats in zijn groep. In de laatste wedstrijd van het kwalificatietoernooi werd IJsland door het Duits elftal verslagen, waarna Schotland met één punt meer zich boven IJsland kwalificeerde voor de play-offs.

In de periode tussen 2004 en 2012 kende het nationaal elftal een terugval: in de kwalificatietoernooien kwam het niet in de buurt van de prestatie in 2003 en elk jaar kende het meerdere grote nederlagen ( voor WK 2006 4–0 tegen Kroatië en 5-0 tegen Zweden, voor EK 2008 4–0 tegen Letland en 3–0 tegen Liechtenstein). Ook voor het WK 2010 en het EK 2012 waren de prestaties ondermaats: er werd alleen gewonnen van Macedonië en Cyprus.

2014 tot heden: eerste EK en WK

[bewerken | brontekst bewerken]

Ólafur Johannessen, de bondscoach van IJsland tussen 2007 en 2011, werd na 39 interlands onder zijn leiding in oktober 2011 ontslagen. Hij werd opgevolgd door de Zweed Lars Lagerbäck. IJsland begon de cyclus voor een WK-ticket in 2014 met een 2-0 zege op Noorwegen. De prestaties in de zes eerste wedstrijden waren wisselend, drie overwinningen en drie nederlagen, maar omdat alle ploegen achter het ongenaakbare Zwitserland wisselvallig presteerden, was de ploeg kansrijk voor de tweede plaats. In de uitwedstrijd tegen Zwitserland maakte het een 4–1 achterstand goed, 4–4 met drie doelpunten van de bij AZ spelende Jóhann Berg Guðmundsson. Na twee zeges stond IJsland op de tweede plaats met één punt voorsprong op Slovenië. IJsland speelde met 1–1 gelijk tegen Noorwegen, maar omdat Slovenië niet won, waren de play-offs bereikt – een unicum voor het IJslandse voetbal. Over twee duels werd in de play-offs verloren van Kroatië, dat zo een plaats bemachtigde op het hoofdtoernooi. Het speelde 0–0 in de thuiswedstrijd, maar in Stadion Maksimir in Zagreb werd met 2–0 verloren door treffers van Mario Mandžukić en Darijo Srna, ondanks het feit dat Kroatië meer dan een helft lang met tien man speelde na de rode kaart voor aanvaller Mandžukić in de 38ste minuut.

Kwalificatie voor het EK van 2016 werd kansrijk na een flitsende start, de eerste twee wedstrijden werden tegen Turkije thuis en Letland uit met 3–0 gewonnen, waarna in oktober 2015 de nummer drie van het laatste WK Nederland met 2–0 werd verslagen. De doelpunten werden gemaakt door de bij Swansea City spelende Gylfi Sigurðsson. IJsland nam na een zege op Tsjechië in juni 2015 de leiding in de kwalificatiegroep over van de Tsjechen. Door een overwinning in en tegen Nederland en een gelijkspel tegen Kazachstan kwalificeerde IJsland zich in september 2015 voor haar eerste interlandtoernooi. Op het Europees kampioenschap 2016 was de start goed, 1–1 tegen Portugal, Birkir Bjarnason maakte het eerste doelpunt van de IJslanders op een internationaal toernooi ooit. Tegen Hongarije verspilde het in de slotfase de overwinning (1-1), maar het scoorde tegen Oostenrijk wel vlak voor tijd de winnende treffer: 2–1. IJsland ontpopte zich als een sterk verdedigend team met een groot doorzettingsvermogen zonder grote sterren en het eiland stroomde leeg om de ploeg in Frankrijk aan te moedigen. In de achtste finale kwam IJsland tegen Engeland achter met 1–0, maar voor rust werd de achterstand omgebogen met twee treffers van Ragnar Sigurðsson en ex-AZ en Ajax-speler Kolbeinn Sigþórsson. IJsland maakte ook indruk door de overwinning met de fans te vieren met de Haka.[1] In de kwartfinale tegen Frankrijk stond IJsland voor rust met 4–0 achter, uiteindelijk werd de uitslag 5–2. IJsland was een van de verrassingen van het toernooi en de spelers werden in eigen huis onthaald als helden.[2].

Het volgende doel van IJsland was om zich voor de eerste keer te plaatsen voor een WK. IJsland bevestigde zijn reputatie als thuisspelende ploeg door wedstrijden tegen Turkije, Kroatië en Oekraïne te winnen, in uitwedstrijden tegen Kroatië en Finland werd verloren. Na acht wedstrijden stond IJsland in punten gelijk met Kroatië, met twee punten voorsprong op Turkije en Oekraïne. Op de voorlaatste speeldag won IJsland met 0–3 bij en van de Turken en door een gelijkspel van Kroatië tegen Finland had IJsland twee punten voorsprong. Een 2–0 overwinning op hekkensluiter Kosovo was vervolgens genoeg voor kwalificatie voor het WK 2018 in Rusland. Daar wist de ploeg zich niet te onderscheiden. IJsland wist Argentinië in de eerste wedstrijd op een gelijkspel (1–1) te houden, maar verloor in groep D vervolgens van Nigeria (0–2) en Kroatië (1–2), waardoor uitschakeling een feit was. Bondscoach Heimir Hallgrímsson zwaaide af na het toernooi en pakte zijn oude baan als tandarts weer op. Hij werd opgevolgd door Erik Hamrén, de Zweed die eerder zijn eigen vaderland onder zijn hoede had in de periode 2009–2016.

Deelnames internationale toernooien

[bewerken | brontekst bewerken]

Wereldkampioenschap

[bewerken | brontekst bewerken]
Wereldkampioenschap voetbal
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal
19301938 Bij Denemarken
19501954 Geen deelname
Vlag van Zweden 1958 Niet gekwalificeerd
Vlag van Chili 1962 Teruggetrokken
Vlag van Engeland 1966 Geen deelname
Vlag van Mexico 1970 Geen deelname
Vlag van Bondsrepubliek Duitsland 1974 Niet gekwalificeerd
Vlag van Argentinië 1978 Niet gekwalificeerd
Vlag van Spanje 1982 Niet gekwalificeerd
Vlag van Mexico 1986 Niet gekwalificeerd
Vlag van Italië 1990 Niet gekwalificeerd
Vlag van Verenigde Staten 1994 Niet gekwalificeerd
Vlag van Frankrijk 1998 Niet gekwalificeerd
Vlag van JapanVlag van Zuid-Korea 2002 Niet gekwalificeerd
Vlag van Duitsland 2006 Niet gekwalificeerd
Vlag van Zuid-Afrika 2010 Niet gekwalificeerd
Vlag van Brazilië 2014 Niet gekwalificeerd
Vlag van Rusland 2018 Groepsfase 3 0 1 2 2 5 (Kwal)
Vlag van Qatar 2022 Niet gekwalificeerd
Totaal 1/21 3 0 1 2 2 2

Europees kampioenschap

[bewerken | brontekst bewerken]
Europees kampioenschap voetbal
Jaar Ronde Wed. W G V DV DT Kwal
Vlag van Frankrijk 1960 Geen deelname
Vlag van Spanje (11 okt. 1945- 20 jan. 1977) 1964 Niet gekwalificeerd
Vlag van Italië 1968 Geen deelname
Vlag van België 1972 Geen deelname
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) 1976 Niet gekwalificeerd
Vlag van Italië 1980 Niet gekwalificeerd
Vlag van Frankrijk 1984 Niet gekwalificeerd
Vlag van Bondsrepubliek Duitsland 1988 Niet gekwalificeerd
Vlag van Zweden 1992 Niet gekwalificeerd
Vlag van Engeland 1996 Niet gekwalificeerd
Vlag van BelgiëVlag van Nederland 2000 Niet gekwalificeerd
Vlag van Portugal 2004 Niet gekwalificeerd
Vlag van OostenrijkVlag van Zwitserland 2008 Niet gekwalificeerd
Vlag van OekraïneVlag van Polen 2012 Niet gekwalificeerd
Vlag van Frankrijk 2016 Kwartfinale 5 2 2 1 8 9 (Kwal.)
Vlag van Europa 2020 Niet gekwalificeerd
Vlag van Duitsland 2024 Niet gekwalificeerd
Totaal 1/15 5 2 2 1 8 9

UEFA Nations League

[bewerken | brontekst bewerken]
UEFA Nations League
Jaar Div. Eindpositie Wed. W G V DV DT Res.
2018–19 A 12e 4 0 0 4 1 13 Stabiel
2020–21 A 16e 6 0 0 6 3 17 Gedaald
2022–23 B 23e 4 0 4 0 6 6 Stabiel
Zie Interlands IJslands voetbalelftal 2020-2029 voor de meest actuele gespeelde en komende interlands van IJsland.

FIFA-wereldranglijst[3]

[bewerken | brontekst bewerken]
1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 2020 2021 2022 2023
47 39 50 60 72 64 43 50 52 58 58 93 94 93 90 83 92 112 104 90 49 33 36 21 22 37 39 46 62 63 71

Spelersrecords

[bewerken | brontekst bewerken]

Meeste interlands

[bewerken | brontekst bewerken]
Naam Carrière Interlands Doelpunten
1 Birkir Bjarnason 2010–heden 114 16
2 Birkir Már Sævarsson 2007-2021 102 3
3 Aron Gunnarsson 2008-heden 103 5
4 Rúnar Kristinsson 1987–2004 100 3
5 Ragnar Sigurdsson 2007-2021 96 5
6 Kári Árnason 2005-2021 90 6
7 Eiður Guðjohnsen 1996–2016 88 26
8 Hermann Hreiðarsson 1996–2011 87 5
7 Eiður Guðjohnsen 1996–2016 88 26
9 Jóhann Berg Guðmundsson 2008-heden 88 7
10 Ari Freyr Skúlason 2009-2021 84 0
 Nog actief als international

Laatst bijgewerkt: 19 november 2023

Meeste doelpunten

[bewerken | brontekst bewerken]
Naam Carrière Doelpunten Interlands Gemiddelde
1 Gylfi Sigurðsson 2010–heden 27 80 0,34
2 Kolbeinn Sigþórsson 2010–2021 26 63 0,41
Eiður Guðjohnsen 1996–2016 26 88 0,30
4 Alfreð Finnbogason 2010-heden 18 75 0,24
5 Ríkharður Jónsson 1947–1965 17 29 0,59
6 Birkir Bjarnason 2010-heden 16 114 0,14
7 Ríkharður Daðason 1991–2004 14 44 0,32
Arnór Guðjohnsen 1979–1997 14 73 0,19
9 Þórður Guðjónsson 1993–2004 13 58 0,22
10 Tryggvi Guðmundsson 1997–2008 12 42 0,29
Heiðar Helguson 1999–2011 12 55 0,22
 Nog actief als international

Laatst bijgewerkt: 19 november 2023

Het IJslands voetbalelftal wordt door Åge Hareide geleid

Zie Lijst van coaches van het IJslands voetbalelftal (mannen) voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
  • Bijgewerkt tot en met de interland tegen Vlag van Nederland Nederland (0-4) op 10 juni 2024.

Van jaar tot jaar

[bewerken | brontekst bewerken]
Jaar Interlands Doelpunten Punten
Duels Winst Gelijk Verlies Goal Voor Goal Tegen Saldo
1946 1 0 0 1 0 3 –3 0.000
1947 1 0 0 1 2 4 –2 0.000
1948 1 1 0 0 2 0 +2 2.000
1949 1 0 0 1 1 5 –4 0.000
1951 2 1 0 1 5 6 –1 1.000
1953 3 0 0 3 4 11 –7 0.000
1954 2 1 0 1 3 3 0 1.000
1955 2 1 0 1 3 6 –3 1.000
1956 2 0 0 2 3 5 –2 0.000
1957 6 0 0 6 8 35 –27 0.000
1958 1 0 0 1 2 3 –1 0.000
1959 4 1 1 2 5 7 –2 0.750
1960 3 0 0 3 1 11 –10 0.000
1961 2 1 0 1 4 4 0 1.000
1962 3 0 1 2 4 8 –4 0.333
1963 2 0 0 2 0 10 –10 0.000
1964 3 1 0 2 4 6 –2 0.667
1965 2 0 1 1 1 3 –2 0.500
1966 2 0 1 1 3 5 –2 0.500
1967 4 0 1 3 6 23 –17 0.250
1968 2 0 0 2 1 7 –6 0.000
1969 5 1 0 4 8 12 –4 0.400
1970 5 1 2 2 3 3 0 0.800
1971 5 0 1 4 2 9 –7 0.200
1972 5 1 0 4 6 17 –11 0.400
1973 7 1 0 6 6 22 –16 0.286
1974 5 1 2 2 7 9 –2 0.800
1975 9 2 2 5 11 12 –1 0.667
1976 6 3 0 3 10 5 +5 1.000
1977 6 2 0 4 4 12 –8 0.667
1978 5 0 2 3 1 8 –7 0.400
1979 6 0 0 6 2 16 –14 0.000
1980 9 3 2 4 13 19 –6 0.889
1981 6 2 2 2 9 12 –3 1.000
1982 10 2 3 5 13 12 +1 0.700
1983 6 2 0 4 7 11 –4 0.667
1984 7 3 1 3 5 7 –2 1.000
1985 7 2 2 3 13 6 +7 0.857
1986 8 1 2 5 6 10 –4 0.500
1987 11 4 2 5 10 18 –8 0.909
1988 13 1 2 10 5 23 –18 0.308
1989 6 1 2 3 4 9 –5 0.667
1990 8 4 0 4 14 12 +2 1.000
1991 10 3 2 5 13 10 +3 0.800
1992 8 2 1 5 5 9 –4 0.625
1993 7 2 3 2 7 7 0 1.000
1994 10 5 0 5 9 13 –4 1.000
1995 7 2 3 2 6 6 0 1.000
1996 11 4 2 5 14 22 –8 0.909
1997 10 3 2 5 12 13 –1 0.800
1998 8 2 4 2 11 9 +2 1.000
1999 10 6 1 3 15 8 +7 1.300
2000 9 5 1 3 13 10 +3 1.222
2001 11 4 2 5 17 19 –2 0.909
2002 9 2 2 5 8 14 –6 0.667
2003 8 3 2 3 8 10 –2 1.000
2004 9 1 2 6 10 21 –11 0.444
2005 9 2 1 6 16 21 –5 0.556
2006 6 1 1 4 4 10 –6 0.500
2007 9 1 3 5 7 20 –13 0.556
2008 12 5 2 5 13 12 +1 1.000
2009 11 3 3 5 12 13 –1 0.818
2010 9 2 3 4 11 10 +1 0.778
2011 6 1 1 4 4 12 –8 0.500
2012 10 4 0 6 14 15 –1 0.800
2013 10 4 3 3 14 15 –1 1.100
2014 9 4 1 4 13 11 +2 1.000
2015 11 4 4 3 15 14 +1 1.091
2016 17 8 3 6 30 26 +5 1.118
2017 12 7 1 4 15 7 +8 1.250
2018 15 2 4 9 22 34 -8 0.533
2019 12 6 3 3 16 13 +3 1.250
2020 10 3 0 7 8 20 -12 0.600
2021 13 3 4 6 16 22 -6 0.769
2022 14 2 6 4 11 20 -9 0.714
2023 12 3 2 7 19 19 0 0.667
2024 6 4 0 2 9 7 +2

Tegenstanders

[bewerken | brontekst bewerken]
Tegenstander Wed. W G V DV DT DS
Vlag van Albanië Albanië(details) 9 4 2 3 12 11 +1
Vlag van Andorra Andorra(details) 7 7 0 0 18 0 +18
Vlag van Argentinië Argentinië(details) 1 0 1 0 1 1 0
Vlag van Armenië Armenië(details) 5 2 2 1 5 3 +2
Vlag van Azerbeidzjan Azerbeidzjan(details) 1 0 1 0 1 1 0
Vlag van Bahrein Bahrein(details) 2 1 0 1 3 2 +1
Vlag van België België(details) 13 0 0 13 8 44 –36
Vlag van Bermuda Bermuda(details) 4 3 0 1 12 7 +5
Vlag van Bolivia Bolivia(details) 1 1 0 0 1 0 +1
Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Herzegovina(details) 2 1 0 1 1 3 -2
Vlag van Brazilië Brazilië(details) 2 0 0 2 1 9 –8
Vlag van Bulgarije Bulgarije(details) 5 0 1 4 7 12 –5
Vlag van Canada Canada(details) 4 2 2 0 5 3 +2
Vlag van Chili Chili(details) 3 0 1 2 1 4 –3
Vlag van China China(details) 1 1 0 0 2 0 +2
Vlag van Cyprus Cyprus(details) 7 3 3 1 6 3 +3
Vlag van Denemarken Denemarken(details) 25 0 4 21 15 78 –63
Vlag van Duitse Democratische Republiek Duitse Democratische Republiek(details) 11 1 1 9 5 26 –21
Vlag van Duitsland Duitsland(details) 6 0 1 5 1 18 –17
Vlag van El Salvador El Salvador(details) 1 1 0 0 1 0 +1
Vlag van Engeland Engeland(details) 6 2 1 3 5 13 –8
Vlag van Estland Estland(details) 7 3 3 1 10 4 +6
Vlag van Faeröer Faeröer(details) 14 13 0 1 25 8 +17
Vlag van Finland Finland(details) 14 4 3 7 15 21 –6
Vlag van Frankrijk Frankrijk(details) 15 0 4 11 12 42 –30
Vlag van Georgië Georgië(details) 1 1 0 0 3 1 +2
Vlag van Ghana Ghana(details) 1 0 1 0 2 2 0
Vlag van Griekenland Griekenland(details) 3 1 0 2 3 4 –1
Vlag van Guatemala Guatemala(details) 1 1 0 0 1 0 +1
Vlag van Honduras Honduras(details) 1 1 0 0 2 0 +2
Vlag van Hongarije Hongarije(details) 12 3 1 8 12 24 –12
Vlag van Ierland Ierland(details) 8 1 2 5 7 16 –9
Vlag van India India(details) 1 1 0 0 3 0 +3
Vlag van Indonesië Indonesië(details) 2 2 0 0 10 1 +9
Vlag van Iran Iran(details) 1 0 0 1 0 1 –1
Vlag van Israël Israël(details) 6 1 3 2 12 12 0
Vlag van Italië Italië(details) 2 1 1 0 2 0 +2
Vlag van Japan Japan(details) 3 0 0 3 3 8 –5
Vlag van Kazachstan Kazachstan(details) 2 1 1 0 3 0 +3
Vlag van Koeweit Koeweit(details) 7 2 4 1 4 3 +1
Vlag van Kosovo Kosovo(details) 2 2 0 0 4 1 +3
Vlag van Kroatië Kroatië(details) 7 1 1 5 3 13 –10
Vlag van Letland Letland(details) 7 2 3 2 12 12 0
Vlag van Liechtenstein Liechtenstein(details) 11 8 2 1 35 6 +29
Vlag van Litouwen Litouwen(details) 5 2 2 1 6 2 +4
Vlag van Luxemburg Luxemburg(details) 9 4 4 1 12 9 +3
Vlag van Malta Malta(details) 15 10 1 4 31 12 +19
Vlag van Mexico Mexico(details) 5 1 2 2 1 6 –5
Vlag van Moldavië Moldavië(details) 2 2 0 0 5 1 +4
Vlag van Montenegro Montenegro(details) 1 0 0 1 1 2 –1
Vlag van Nederland Nederland(details) 13 2 1 10 7 37 –30
Vlag van Nigeria Nigeria(details) 2 1 0 1 3 2 +1
Vlag van Noord-Ierland Noord-Ierland(details) 6 4 0 2 7 6 +1
Vlag van Noord-Macedonië Noord-Macedonië(details) 6 1 2 3 5 9 –4
Vlag van Noorwegen Noorwegen(details) 34 8 6 20 35 64 –29
Vlag van Oeganda Oeganda(details) 1 0 1 0 1 1 0
Vlag van Oekraïne Oekraïne(details) 4 1 2 2 5 5 0
Vlag van Oostenrijk Oostenrijk(details) 4 1 2 1 4 4 0
Vlag van Peru Peru(details) 1 0 0 1 1 3 –2
Vlag van Polen Polen(details) 7 0 2 5 7 15 –8
Vlag van Portugal Portugal(details) 5 0 1 4 5 12 –7
Vlag van Qatar Qatar(details) 2 0 2 0 3 3 0
Vlag van Roemenië Roemenië(details) 5 1 1 3 2 11 –9
Vlag van Rusland Rusland(details) 6 1 1 4 2 8 –6
Vlag van San Marino San Marino(details) 1 1 0 0 1 0 +1
Vlag van Saoedi-Arabië Saoedi-Arabië(details) 6 1 2 3 3 6 –3
Vlag van Schotland Schotland(details) 6 0 0 6 3 12 –9
Vlag van Slowakije Slowakije(details) 7 1 1 5 9 16 –7
Vlag van Slovenië Slovenië(details) 4 1 0 3 7 15 –8
Vlag van Sovjet-Unie Sovjet-Unie(details) 6 0 0 3 4 12 –8
Vlag van Spanje Spanje(details) 10 1 2 7 6 15 –9
Vlag van Trinidad en Tobago Trinidad en T.(details) 1 0 0 1 0 2 –2
Vlag van Tsjechië Tsjechië(details) 6 2 0 4 8 12 –4
Vlag van Tsjecho-Slowakije Tsjecho-Slowakije(details) 5 0 1 4 3 11 –8
Vlag van Tunesië Tunesië(details) 1 0 0 1 1 3 –2
Vlag van Turkije Turkije(details) 12 7 3 2 21 11 +10
Vlag van Venezuela Venezuela(details) 1 1 0 0 1 0 +1
Vlag van Verenigde Arabische Emiraten V.A.E.(details) 3 2 0 1 3 2 +1
Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten(details) 7 2 2 3 9 12 –3
Vlag van Wales Wales(details) 7 1 1 5 5 13 –8
Vlag van Wit-Rusland Wit-Rusland(details) 1 0 0 1 0 2 –2
Vlag van Zuid-Afrika Zuid-Afrika(details) 3 2 1 0 6 2 +4
Vlag van Zuid-Korea Zuid-Korea(details) 2 0 0 2 1 6 -5
Vlag van Zweden Zweden(details) 17 2 3 12 18 39 –21
Vlag van Zwitserland Zwitserland(details) 8 0 1 7 6 21 –15

Europees kampioenschap

[bewerken | brontekst bewerken]
Selectie van IJsland bij het Vlag van Frankrijk Europees kampioenschap 2016
Naam Wed. Dlpnt. Club
Doel
1 Hannes Þór Halldórsson 38 0 Vlag van Noorwegen FK Bodø/Glimt
12 Ögmundur Kristinsson 11 0 Vlag van Nederland SBV Exselsior
13 Ingvar Jónsson 5 0 Vlag van Noorwegen Sandefjord BK
Verdediging
2 Birkir Már Sævarsson 62 1 Vlag van Zweden Hammarby IF
3 Haukur Heiðar Hauksson 7 0 Vlag van Zweden AIK Solna
4 Hjörtur Hermannsson 3 0 Vlag van Zweden IFK Göteborg
5 Sverrir Ingi Ingason 8 2 Vlag van België SC Lokeren
6 Ragnar Sigurðsson 61 2 Vlag van Rusland FK Krasnodar
14 Kári Árnason 52 2 Vlag van Zweden Malmö FF
19 Hörður Björgvin Magnússon 5 0 Vlag van Italië Cesena
23 Ari Freyr Skúlason 43 0 Vlag van Denemarken Odense BK
Middenveld
7 Jóhann Berg Guðmundsson 52 4 Vlag van Engeland Charlton Athletic
8 Birkir Bjarnason 52 8 Vlag van Zwitserland FC Basel
10 Gylfi Sigurðsson 44 14 Vlag van Wales Swansea City
16 Rúnar Már Sigurjónsson 11 1 Vlag van Zweden GIF Sundsvall
17 Aron Gunnarsson 64 2 Vlag van Wales Cardiff City
18 Theódór Elmar Bjarnason 30 0 Vlag van Denemarken Aarhus GF
20 Emil Hallfreðsson 55 1 Vlag van Italië Udinese
21 Arnór Ingvi Traustason 9 4 Vlag van Zweden IFK Norrköping
Aanval
9 Kolbeinn Sigþórsson 44 22 Vlag van Frankrijk FC Nantes
11 Alfreð Finnbogason 37 8 Vlag van Duitsland FC Augsburg
15 Jón Daði Böðvarsson 26 2 Vlag van Duitsland 1. FC Kaiserslautern
22 Eiður Guðjohnsen 88 26 Vlag van Noorwegen Molde FK